ျခိမ့္ျခိမ့္သဲသဲ ျခိမ့္ျခိမ့္သဲသဲ သူငယ္ခ်င္းတုိ႕မဂၤလာပဲြ

"we are from different culture but we can communicate through love" သူငယ္ခ်င္း Asako က အဲ့လိုေျပာလိုက္ေတာ့ လက္ခုပ္သံေတြက Queen Victoria Building က The Tea Room ထဲမွာ လွ်ံလို႕သြားပါတယ္။ ကၽြန္မေဘးမွာထိုင္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ၂ ေယာက္က ငိုၾကပါတယ္။ တကယ္ပါပဲ... မေန႕ညက သူငယ္ခ်င္းတို႕ မဂၤလာပြဲကေတာ့ ေအာင္ျမင္စြာနဲ႕ပဲ ျပီးသြားပါျပီ။ သတို႕သမီး အာဆကို ရဲ႕ တမီလ္ ဘာသာ အဂၤလိပ္ဘာသာ နဲ႕ ေနာက္ဆံုး ဂ်ပန္လို မိဘေတြကို ေက်းဇူးတင္စကားေျပာေတာ့ သတို႕သား Partha က လည္း မ်က္ရည္က်ပါတယ္။

ၾသစေၾတးလ်ဖြား အိႏၵိယတမီလ္ အမ်ိဳးသားနဲ႕ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက ဂ်ပန္အမ်ိဳးသမီးေလးတို႕ရဲ႕ မဂၤလာပြဲေလးပါပဲ။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ အခက္အခဲေတြၾကားက အခုလို မိဘေတြ သေဘာတူညီမႈရျပီး လက္ထပ္ျဖစ္သြားတာ ၀မ္းသာစရာပါပဲ။ အခ်စ္မွာ မ်က္စိမရွိဘူးဆိုတာ မွန္ေနျပန္ေရာေနာ္...။ သူငယ္ခ်င္းတို႕ ေပ်ာ္ရႊင္စြာေပါင္းဖက္ၾကပါေစသတည္း ဆုေတာင္းရင္း ...

Powered by ScribeFire.

me <<< Life Blogger

You Are a Life Blogger!

Your blog is the story of your life - a living diary. If it happens, you blog it. And make it as entertaining as possible.

What Kind of Blogger Are You?

ေတဇာ၄၄ ရဲ႕ ဘေလာ့ကေနျပီး လင့္ခ္ေတြ႕လို႕ စမ္းၾကည့္လုိက္တာပါ။ life blogger ဆိုပဲ...။

hololodelolo

ျမန္မာျပည္မွာ တစ္လ၀င္ေငြ သိန္းဆယ္ဂဏန္း ရွိေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ ဂ်ီေတာ့ခ္ ေျပာျဖစ္ပါတယ္။ ေအာ္စီမွာ ေလဘာအစိုးရတက္သြားေတာ့ ငါတို႕လို ဆင္းရဲသားေတြ ေကာင္းစားေတာ့မယ္ ထင္တယ္ဆိုတဲ့စကားကို သူငယ္ခ်င္းက ရယ္ပါတယ္။ နင္က ဆင္းရဲသားဆိုေတာ့ ငါက ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ဆိုပဲ။ သူက သူ႕ပတ္၀န္းက်င္မွာ ဆင္းရဲသား မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္မတို႕က ကၽြန္မတို႕ပတ္၀န္းက်င္မွာ သေဌးေတြ သြားတဲ့လာတဲ့ စားတဲ့ေသာက္တဲ့ေနရာေတြနဲ႕ နိစၥဓူ၀ မအပ္စပ္သူေတြမို႕ ဆင္းရဲသားလို႕ ေျပာလိုက္တာပါ။ ေယဘုယ်အေခၚေတာ့ လူလတ္တန္းစားေျပာရမလား...။

လူလတ္တန္းစားေပမယ့္ စိတ္လက္ခ်မ္းသာေနႏိုင္တဲ့ဘ၀မ်ိဳးေတာ့ မေရာက္ေသးပါဘူး။ ရုန္းကန္ရဦးမယ္... လႈပ္ရွားရဦးမယ္။ အနည္းဆံုး အိမ္ေလးတစ္လံုးပိုင္ေအာင္ မိသားစုေလးကို တင့္ေတာင့္တယ္တယ္ ျဖစ္ေအာင္ ရုန္းေနရေသးတယ္။

အခုရက္ပိုင္းက အိမ္မွာ လူၾကီးေတြ ရွိေနလို႕ အျငိမ္းစားအျပည့္ရေနတဲ့ ကၽြန္မကေတာ့ ဟိုေတြးဒီေတြးနဲ႕ ရင္ေမာေနရတာေတြကလည္း အမ်ားၾကီး...။ အလုပ္ကိစၥတင္ထားတဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြ ျပီးျပတ္ပါ့မလား ဗီဇာကိစၥအဆင္ေျပပါ့မလား ျမိဳ႕ေျပာင္းဖို႕ကိစၥေတြေရာ ဘယ္လိုျဖစ္မွာလဲ စာေမးပြဲအတြက္ေရာ ေကာင္းေကာင္းျပင္ဆင္ႏိုင္ပါ့မလား ျပီးေတာ့ ေနာက္ႏွစ္ အလုပ္ျပန္ေလွ်ာက္ဖို႕ကိစၥအထိကို ပူေနရေတာ့တာပဲ။ အခုကာလက မုန္တိုင္းတစ္ခုစကာနီး ျငိမ္ေနတဲ့ေရျပင္လိုပဲ။ အရာရာက ေကာင္းတဲ့ဘက္ေရာ ဆိုးတဲ့ဘက္ေရာ တဘက္ဘက္ကို ဆြဲခ်သြားႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမွာ စိတ္လက္မခ်မ္းသာ ျဖစ္ရတာ မဆန္းပါဘူးေနာ္။

အမွန္ကေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ျကိုးစားမႈေတြကို ရပ္ပစ္ဖို႕ မသင့္တဲ့အခ်ိန္ေပမယ့္ ရသေလာက္ break ယူမယ္ဆိုတဲ့ မေကာင္းတဲ့စိတ္က အႏိုင္ရေနေတာ့ ဖိုရမ္ေလးဖတ္လိုက္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ခ်တ္လိုက္ လုပ္စရာမရွိေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ဘက္လွည့္လာလိုက္နဲ႕ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာ အဆီစုတဲ့အလုပ္ လုပ္ျဖစ္ေနပါေလေရာ။

ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုဘ၀ကေန ျမန္ျမန္ကၽြတ္မွပါပဲ။

....

Powered by ScribeFire.

Me and my Digital cameras Posted: Thu Nov 01, 2007 (copied from Native Myanmar)

ကင္မရာေတြ အေၾကာင္းေျပာရရင္ေတာ့ စစခ်င္း ဒစ္ဂ်စ္တယ္ကင္မရာဆိုတာ ျမင္ဖူးတာ ဆိုနီက ဆိုက္ဘာေရွာ့ ဘိုးေအေလး တစ္လံုးပါ။ ၂၀၀၁ က အေဖ၀ယ္လာတာ။ အဲ့ဒီတုန္းကေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာထဲကို ပံုေလးထည့္ အီးေမးလ္နဲ႕ အတက္ခ်္လုပ္ျပီး ပို႕ရတာကို အဟုတ္မွတ္ေနတာ...။ (အခုထိလည္း အဲ့လိုပဲ လုပ္ေနတုန္းပါပဲ) ပံုထြက္က မေကာင္းဘူးမွတ္တာပဲ။ အဲ့ဒီကင္မရာနဲ႕ ရိုက္လိုက္တုိင္း ရုပ္ဆိုးလုိ႕ ဆိုင္ဘာေရွာ့ ဆိုရင္ ထပ္ကို မ၀ယ္ေတာ့ဘူး။ ပံုရွာတာ မေတြ႕လို႕... ပံုျမင္ရတဲ့အကြက္က အေပၚကို လွန္ရတဲ့ ကင္မရာမ်ိဳး။

ေနာက္ေတာ့ ၀က္ဘ္ကင္မ္ ေတြ သံုးလို႕ရေတာ့မယ္ဆိုျပီး ရန္ကုန္မွာ သတင္းၾကားေတာ့ (တကယ္သံုးလို႕မရပါဘူး) ေျပး၀ယ္လိုက္တာ ဘန္းက်ဴ က ကင္မရာ အစုတ္ေလး... ေနာက္မွာ ပံုျပန္ၾကည့္တဲ့ အကြက္ေသးေသးေလးပါတယ္။ အဲ့ဒါေလးက ၀က္ဘ္ကင္မ္ မျဖစ္လိုက္ရေပမယ့္ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲထည့္သြားျပီး ေတာင္ရိုက္ ေျမာက္ရိုက္ ေတာ္ေတာ္ ရိုက္ျဖစ္လိုက္ပါတယ္။

ေနာက္ျပီး တရုတ္က ကင္မရာေတြ ေပါမ်ားလာေတာ့ အမ္ပီသရီးေရာ ဗီဒီယိုေရာ ဓာတ္ပံုေရာ အသံေရာ လုပ္လို႕ရတဲ့ ကင္မရာအေပါစားေလးေတြ သံုးျဖစ္ပါတယ္။ သူကလည္း ေသးေသးေကြးေကြးနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ အလုပ္ျဖစ္ေပမယ့္ လက္တုန္သြားရင္ ပံုက စုတ္ျပတ္သြားေရာ...။ သံေယာဇဥ္မျပတ္လို႕ ဒီကိုေတာင္ တစ္လံုးသယ္လာပါေသးတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ အၾကမ္းပတမ္းခံတဲ့ ကင္မရာေလးပါပဲ။ လြယ္လြယ္ကူကူပဲ ပံုရွာေတြ႕လို႕ တင္လိုက္ပါတယ္။

ေနာက္ျပီးေတာ့ ေယာက္်ား၀ယ္တဲ့ ကင္မရာ ကိုဒတ္က တစ္လံုး။ ပံုးထဲထည့္ပိတ္ထားလိုက္ေတာ့ ေမာ္ဒယ္နံပါတ္ မမွတ္မိဘူး။ အဲ့ဒီအလံုးေလးက ပံုေလးေတြ မဆိုးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူက မျကိုက္ဘူးဆိုျပီး ေနာက္ထပ္ ဖူဂ်ီက တစ္လံုး ထပ္၀ယ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီဖူဂ်ီၾကီးကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ရိုက္ျဖစ္လိုက္တယ္။ အခုေတာ့ သားသားလက္ခ်က္နဲ႕ မမ္မိုရီကဒ္ေပ်ာက္သြားလို႕ (၁၆ မက္တစ္ကဒ္က ဘာမွ သံုးလို႕မရဘူး) ပင္စင္ေပးထားလိုက္ျပီ။

အဲ့ဒီ ဖူဂ်ီၾကီးကို ၾကီးလွခ်ည္ရဲ႕လို႕ျဖစ္ေနျပီး ေနရာတကာ သယ္မသြားခ်င္တဲ့အခါ အေဖရဲ႕ ကက္စီယုိ အိတ္စလင္းမ္ေလး ငွားသံုးပါတယ္။ အဲ့ဒီေကာင္ေလးကေတာ့ ပံုထြက္ေလး ဖြာတာတာ ျဖစ္ေနတာကလြဲရင္ မဆိုးပါဘူး။ ေသးေသးေကြးေကြးေလး ျဖစ္ေနတာေပါ့ေလ။

အခုေတာ့ အဲ့ဒါေလးက ေဟာင္းႏြမ္းေနျပီဆိုေတာ့ ဟိုတေလာေလးကပဲ အီးေဘးက အိတ္စလင္းမ္ တစ္လံုးထပ္၀ယ္ျဖစ္ပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္မွာ အသစ္ဆံုးဆိုေတာ့ အဲ့ဒါေလးနဲ႕ပဲ ေလ်ာက္ရိုက္ေနတာ ေတာ္ေတာ္တန္ေနျပီလို႕ေတာင္ ေျပာလို႕ရပါတယ္။ သူကေတာ့ ဖန္ရွင္ေတြ အမ်ားၾကီးပါျပီးေတာ့ လက္တုန္လည္း ကိစၥမရွိ၊ ပံုကလည္း ၾကီးေတာ့ ျကိုက္တဲ့ေနရာေလးေတြပဲ ခေရာ့ပ္လုပ္လိုက္နဲ႕ ... ေတာ္ေတာ္ ကလိလို႕ေကာင္းေနပါတယ္။ ေငြေရာင္ေတြ ၾကည့္ရတာရိုးလာလို႕ အမည္းေရာင္ဘက္ ျပန္လွည့္ၾကျပန္ေရာ ထင္ပါတယ္။ အငွားၾကြား ဓာတ္ပံုေလး တင္လိုက္ပါတယ္။

အခုေနာက္ဆံုး ကုိယ္ပိုင္ျဖစ္ေအာင္ ၀ယ္မယ္လို႕ ၾကံေနတာကေတာ့ အိုလံပတ္စ္က လြတ္က်လည္း ဘာမွ မျဖစ္ဘူးဆိုတဲ့ ကင္မရာေလးေတြပါ။ ၂မ်ိဳးကို ဘယ္ဟာ၀ယ္ရမွန္း မသိဘဲ ခ်ိန္ေနတုန္း ရွိပါေသးတယ္။ ပိုက္ဆံေစ်းေလးတက္တုန္း ၀ယ္လိုက္မွဆိုေပမယ့္ ေမာ္ဒယ္အသစ္နဲ႕ ဖန္ရွင္ပိုေကာင္းတာနဲ႕ကို ေရြးလို႕မရ ျဖစ္ေနတာ... ။၂ ပံုလံုးတင္လိုက္ပါတယ္။

ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္လည္းမဟုတ္ေတာ့ ပံုထြက္ရင္ျပီးေရာ အၾကမ္းခံရင္ျပီးေရာနဲ႕ ကင္မရာေတြလည္း အိမ္မွာ ပြစိထေနပါျပီ။ လႊင့္ပစ္ရမွာလည္း ႏွေျမာ... အသစ္ထြက္ရင္လည္း ၀ယ္ခ်င္နဲ႕... အျဖစ္ကဆိုးပါတယ္။

(ေနာက္ဆက္တြဲသတင္း။ ။ အဲ့ဒီပို႕စ္တင္ျပီး တစ္ပတ္ခန္႕အၾကာမွာ olympus 770sw ကင္မရာကို ၀ယ္ျဖစ္သြားတဲ့အတြက္ ေနာက္တစ္မ်ိဳးပံုကို မတင္ေတာ့ပါဘူး။ အခုထိေတာ့ olympus ေလးနဲ႕ အဆင္ေျပေနပါတယ္။ နည္းနည္းေလးထူတာကလြဲရင္ အၾကမ္းပတမ္းခံတယ္ဆိုေတာ့ သံုးေပ်ာ္တဲ့ ကင္မရာေလးတစ္လံုးပါ။)

Powered by ScribeFire.

Native to Okaped!

ေနးတစ္မွာ အမွတ္တရ ေရးခဲ့တဲ့ ပို႕စ္ေလးေတြကို ဘေလာ့ဂ္ကိုေရႊ႕မလို ၾကံစည္ေနတာ...။ အခုေတာ့ အဆင္ေျပသြားပါျပီ။ ေနးတစ္မွာေရးတုန္းက ၀င္းကေလာနဲ႕ေရးခဲ့တာမို႕လို႕ ဇီးရိုးဟက္ကာရဲ႕ေဆာ့ဖ္၀ဲနဲ႕ ၀င္းကေလာကေန ေဇာ္ဂ်ီယူနီကုတ္ကို ေျပာင္းလိုက္ျပီးေတာ့ ဒီဘက္ကို ေကာ္ပီကူးလာတာျဖစ္ပါတယ္။

ေနးတစ္မွာ ေမးထားတာကို အၾကံဥာဏ္၀ိုင္းေပးၾကတဲ့ ကိုဘလူးဖီးနစ္စ္၊ စပိုက္ဒါ၊ ကိုကယ္လ္ဗင္နဲ႕ ကိုေမာင္လွတို႕ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

Powered by ScribeFire.

Navman S80 - Posted: Mon Nov 19, 2007 (copied from NativeMyanmar)

ဟိုတေလာက ၀ယ္ျဖစ္လိုက္တဲ့ ေနဗီေဂတာ အေၾကာင္း ေရးခ်င္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ေနဗီေဂတာ ဆိုတာ လိုအပ္တယ္ မလိုအပ္ဘူး အျငင္းပြားေနတာ ၾကာပါျပီ။ တေနရာသြားရင္ ေျမပံုေလးေကာက္လွန္လိုက္တာကလည္း ျမန္တယ္လို႕ ထင္ေနတုန္းပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေျမပံုက အလွမ္းမမီတဲ့အခါ ေျမပံုအဆက္ကိုေရာက္တဲ့အခါ အဆင္မေျပတာေတြ ရွိတာေပါ့ေလ။ (ကၽန္မကလည္း ကားေမာင္းေနတုန္း စာဖတ္ရင္ မူးတတ္ေသးတယ္။) ျပီးေတာ့ သူမ်ား၀ယ္ဖူးျပီးသားေတြ ေျပာလိုက္ရင္လည္း မေကာင္းတဲ့ အေၾကာင္းေတြက ၾကားဖူးေနေတာ့ေလ...။ ပထမေတာ့ ေနာ္ကီယာ ဖုန္းမွာ တခါတည္းပါတာကို ၀ယ္မယ္စိတ္ကူးေပမယ့္ ေနဗီေဂတာ လုပ္မယ္ဆိုရင္ ဘက္ထရီက သိပ္မခံဘူးလို႕ ေျပာၾကတာနဲ႕။ ျမိဳ႕ကလည္း ေျပာင္းရမယ္ဆိုေတာ့ မကၽမ္းက်င္တဲ့နယ္ဘက္က်ေတာ့ ေျမပံုၾကည့္ရမွာ ပ်င္းတာေရာ... အေၾကြး၀ယ္လို႕ရတာေရာ ... အဲ့ဒါေတြေၾကာင့္ နက္ဗ္မန္း တစ္လံုး၀ယ္ျဖစ္လိုက္ပါတယ္။ အက္စ္ ၈၀ ပါ။ ကင္မရာပါတြဲပါေနတဲ့ အက္စ္ ၉၀ ကိုေတြ႕ေပမယ့္ ဘယ္လိုအသံုးက်မယ္ဆိုတာ သိပ္ေတြးလို႕မရတာနဲ႕ ပိုက္ဆံေခၽတာျပိး ေမာ္ဒယ္နိမ့္တာပဲ ယူခဲ့ပါတယ္။

သံုးရတာ အဆင္ေျပလားဆုိေတာ့ ... မေကာင္းတဲ့အခ်က္က စေျပာရရင္ ... နံပါတ္တစ္အေရးအၾကီးဆံုးကေတာ့ ကားေပၚထဲမွာ ထားခဲ့ရင္ စိတ္မခ်ရဘူးဆိုလို႕ ျဖဳတ္လိုက္တပ္လိုက္လုပ္ေနရတာပါပဲ။ ျပီးေတာ့ သြားေနက်လမ္းေတြမွာ သူနဲ႕ကုိယ္နဲ႕ ၀ိ၀ါဒေတြ ကြဲျပားေနတာ...။ ကိုယ္ေတြကလည္း ဆိုးပါတယ္။ သူက တိုးလ္ ေပးရတဲ့ လမ္းနဲ႕ မေပးရတဲ့လမ္း ေရြးလို႕ရေပမယ့္ ကိုယ္ေတြက တိုးလ္ေပးတဲ့လမ္းကို ၂ လမ္းရွိရင္ တစ္လမ္းပဲသြားတာ... ပိုက္ဆံကို ကပ္သီးကပ္သပ္ ေခၽတာမ်ိဳးက်ေတာ့ စက္ကလည္းေတာ္ေတာ္ ဦးေႏွာက္ေျခာက္တယ္ ထင္ပါတယ္။ သူက ညာဘက္ကပ္ဆို ကုိယ္က ဘယ္ဘက္ကို ေကြ႕လိုက္ေရာ... သူ႕ခမ်ာ အစကေန ျပန္ရွာရတာေပါ့ေလ။ ရွာတာက ျမန္ေတာ့ ျမန္ပါတယ္... ဒါေပမယ့္ ျမိဳ႕ထဲလို လမ္းတိုေလးေတြက်ရင္ သူက ျပန္ရွာေနတုန္း ကိုယ္က ေလ်ာက္ေကြ႕ျပီးေတာ့ လမ္းကို မေတြ႕ႏိုင္ေတာ့ဘူး ျဖစ္ေရာ...။ ေနာက္ျပီး လိႈဏ္ေခါင္းေတြထဲမွာ သူက မမိေတာ့ အိတ္ဇစ္ကို စာနဲ႕ပဲ ျပပါတယ္။ အဲ့ဒါကေတာ့ သိပ္အဆင္မေျပဘူး... ေက်ာ္သြားရင္ ျပသနာတက္မွာ...။

ဒါေပမယ့္ အိုဗာေအာလ္ ေျပာရရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ အဆင္ေျပပါတယ္... မေရာက္ဖူးတဲ့ ရပ္ကြက္ေတြဆိုရင္ သြားမယ့္ေနရာကို ကြက္တိ ျပႏိုင္တာေတာ့ လူေတာ္ေတာ္သက္သာပါတယ္။ (အရင္ကဆို အိမ္နံပါတ္ေတြ ျပဴးျပဲျပီးဖတ္ရတာေလ)

ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ လမ္းနာမည္ေတြ၊ ရပ္ကြက္နာမည္ေတြကို အသံထြက္ျပတာေလးတစ္ခုကလည္း ေတာ္ေတာ္ ျကိုက္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆို ကိုယ္ကမသိဘဲ စာလံုးေပါင္းဖတ္ျပီး စြတ္ေခၚေနတာ... သူဖတ္ျပေတာ့မွ အသံထြက္က တလြဲ...။

...

Powered by ScribeFire.

Testing Scribe fire

ဘေလာ့ထဲကို ၀င္စရာမလိုဘဲနဲ႕ ဘေရာက္ဇာကေန တန္းျပီး ပို႕စ္တင္လို႕ရတဲ့ scribe fire ဆိုတာကို ညီလင္းဆက္ဘေလာ့ မွာေတြ႕လို႕ စမ္းသပ္ၾကည့္တာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုဆိုေတာ့ ပိုျပီးလြယ္သြားတာေပါ့။

Powered by ScribeFire.

နင္နဲ႕ငါ -၂-

သူငယ္ခ်င္းေရ...

ဒီေန႕ မထင္မွတ္ဘဲ ငယ္ငယ္တုန္းက ဗီဒီယို အေခြေတြ ျပန္ၾကည့္ေတာ့ ငါတို႕ ပံုေလးေတြ အမွတ္တရ ျမင္ရျပန္ေရာ။ အခ်ိန္ရဲ႕ တိုက္စားမႈေတြေၾကာင့္ အရာရာတိုင္းက ေျပာင္းလဲသြားၾကျပီလို႕ ေျပာရမလား။ ငါတို႕ေတြ ေညာင္ဂ်ိဳး လမ္းေပၚမွာ အေျပးျပိဳင္ေနၾကတာ... ဗိုလ္တဲ ထဲမွာ ထမင္းေတြပံုစားၾကတာ ... ျပန္ၾကည့္မိေတာ့ ငါတို႕ ကေလးဘ၀ေလးကို ေတာ္ေတာ္ သတိတရ ျဖစ္မိတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႕ပဲ ဒီပို႕စ္ကို ေရးမိတာေပါ့ဟာ။ အခု ၀တုတ္ၾကီး ျဖစ္ေနတဲ့ နင့္အစ္ကိုၾကီးရဲ႕ ငယ္ငယ္တုန္းက ပိန္ေညာင္ေညာင္ပံု ... အခု ပိန္ေညာင္ ျဖစ္သြားတဲ့ နင့္ေမာင္ေလးရဲ႕ ငယ္ငယ္တုန္းက ၀၀ကစ္ကစ္ပံုေတြလည္း ပါပါ့။ နင့္အေဖနဲ႕ ငါ့အေဖလည္း ဆံပင္ေတြ အမ်ားၾကီး က်န္ေသးတယ္ဟ..။ ငါတို႕ အေမေတြကေတာ့ ဒီပံုပါပဲ။ ေၾသာ္.. အဲ့ဒီ အေခြကို နင္နဲ႕ငါနဲ႕ ႏွစ္ေယာက္ အတူတူ ျပန္ၾကည့္ဖု႕ိမွ အေျခအေနေပးပါေတာ့မလားဟယ္။

အခုတေလာ တိုင္းျပည္ကလည္း ျပသနာေတြနဲ႕ ရႈပ္ေထြးေနခ်ိန္မွာ ငါတို႕ ၁၀တန္းျပီးတုန္းက တြဲတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ နင္တစ္ေယာက္ပဲ ျမန္မာျပည္တြင္းမွာ က်န္ေနေတာ့တာ မဟုတ္လား။ ငါတို႕ အားလံုး ေျပာျဖစ္ၾကပါတယ္။ နင့္ကို စိတ္ပူတာေရာ စိတ္မပူတာေရာ စံုလို႕ပါပဲ။ စိတ္ပူတာကေတာ့ ရႈပ္ေထြးတဲ့ အေျခအေနေတြမွာ ၾကားညပ္မွာစိုးတာေရာ... စိတ္မပူတာကေတာ့ နင့္ကို ကာကြယ္ေပးမယ့္သူေတြ နင့္အနားမွာ အမ်ားၾကီးဆိုတာ သေဘာေပါက္ျပီးသားမို႕ပါဟာ...။

ဗီဒီယိုရဲ႕ အစမွာ ရက္စြဲေလးက ပါေသးတယ္။ ၁၉၈၇ မတ္လ ၂ ရက္ တဲ့။ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္က ေတာင္သူလယ္သမားေန႕ေပါ့။ နင္နဲ႕ငါ ေခတ္အဆက္ဆက္ သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္ လက္တြဲလာေပမယ့္ ႏိုင္ငံေရးေတြ ျငင္းတိုင္း ဘက္မတူၾကဘူးေလ။ အဲ့ဒီတုန္းက နင္က နင္နဲ႕နာမည္တစ္လံုးတူတဲ့သူ ဘက္က ေနခဲ့တာ မဟုတ္လား။ ငါကေတာ့ လက္လွမ္းမီရာ စာအုပ္ေတြရဲ႕ လႊမ္းမိုးမႈေတြနဲ႕ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဒါေပမယ့္... ေနာက္ပိုင္း ခံယူခ်က္ေတြ ေျပာင္းလဲသြားလိုက္တာ... အခုဆိုရင္ေတာ့ နင္နဲ႕ငါနဲ႕ ေျပာင္းျပန္ၾကီး ဆန္႕က်င္ေနၾကျပန္ေရာ ထင္တယ္။

ငါ နင့္ဆီကို ဖုန္းေခၚမလို႕ စဥ္းစားမိေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ မေခၚရဲျပန္ဘူး။ ဖုန္းလိုင္းေတြေရာ အေျခအေနရႈပ္ေနတာေရာ နင္နဲ႕ငါနဲ႕ ေ၀းကြာေနတာေရာေတြေၾကာင့္.... နင္အျပင္ေရာက္လာတဲ့အခါက်မွပဲ ခဏေလာက္ စကားေျပာဦးမယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ငါ ေျပာခ်င္တဲ့ စကားေတြ ေျပာမိမွာ မဟုတ္ဘဲ နင္ေျပာတာေတြကိုပဲ လိုက္နားေထာင္ရဦးမွာပါပဲေလ...။

(စာဖတ္သူမ်ားသုိ႕... တကယ္လို႕ အခ်ိန္ရခဲ့ရင္ ကၽြန္မတို႕ သူငယ္ခ်င္း၂ေယာက္ရဲ႕ ငယ္ငယ္တုန္းက ဗီဒီယိုဖိုင္ေလးကို တင္ေပးပါ့မယ္။ မၾကာမီ လာမည္ ေမွ်ာ္...)

ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ

Job offer ဆိုတဲ့စကားလံုးေလးကေတာ့ မဂၤလာအရွိဆံုး စကားေတြထဲမွာ ပါတယ္လို႕ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ပံုျပင္ေလးက ဒီလိုကြဲ႕...

...............
မေန႕ကရဲ႕ မေန႕က

ဘ၀မွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေမွာင္အတိက်သြားခဲ့ျပီး ၀မ္းနည္းရတဲ့ေန႕... ဘယ္ေလာက္ပဲ စိတ္ကို အားတင္းထားထား... ရင္ထဲက အစိုင္အခဲေတြ ေငြ႕ရည္ဖြဲ႕တဲ့ေန႕... ဒါတင္မက .... အိပ္မက္ဆိုးေတြနဲ႕ လန္႕ႏိုးေနခဲ့ရတဲ့ ကၽြန္မဘ၀ အခ်ိန္ပိုင္းေလးတစ္ခု...

မေန႕က

အဲ့ဒီ အဆိုးဆံုးအေမွာင္ထုရဲ႕အလြန္ ... ေရာင္နီပ်ပ်ေလး လာတဲ့အခ်ိန္... job offer ဆိုတဲ့ ဖုန္းကေလး ၀င္လာတဲ့အခ်ိန္... အရိုးသားဆံုးေျပာရရင္ေတာ့ ျငင္းပစ္လုိက္ဖို႕ အင္အားမရွိလို႕ လက္ခံလိုက္ပါတယ္။

အားလံုးကေတာ့ မွန္ကန္တဲ့ ေရြးခ်ယ္မႈလို႕ အားေပးၾကပါတယ္။ ေရာက္ရာေနရာမွာ အေကာင္းဆံုး အံ၀င္ဂြင္က်ျဖစ္ေအာင္ ျကိုးစားရမယ္လို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ ေတာင္နဲ႕ေျမာက္ ၃ ျပန္စာ ေလာက္ရွိတဲ့ ေနရာကို မိသားစုတစ္စု ေရႊ႕ဖို႕ေျပာင္းဖို႕ ေနထိုင္ဖို႕ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ဖို႕ ...

ႏိုင္ငံတူေပမယ့္ အုပ္ခ်ဳပ္ပံုစနစ္မတူတဲ့ ျပည္နယ္ ၂ ခု... လူဦးေရ အဆမတန္ကြာျခားတဲ့ ျမိဳ႕ ၂ ျမိဳ႕... ရာသီဥတု သဘာ၀ေပါက္ပင္နဲ႕ ေျမဆီလႊာ.... အရာရာကိုေတြးျပီး ကၽြန္မဟာ ထိတ္လန္႕ေနတုန္းပါပဲ...။

ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ... ဘ၀အတြက္ သင့္ေလ်ာ္ရာေနရာမွာ ဆက္လက္ရွင္သန္ဖို႕ ... အားအင္ေတြ ေမြးရဦးမွာပါလား....။ ေဘးနားမွာ အျမဲရွိေနမယ့္ ခ်စ္တဲ့ကို ကေတာ့ ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္ရမယ့္ လမ္းေတြကို ရင္ဆိုင္ဖို႕ လက္တြဲေဖာ္ေပါ့....

မိုးသားမ်ားကိုလည္း တို႕ပ်ံသန္းလို႕သြားႏိုင္သားပဲ
ပင္လယ္ျပင္ေတြကို အတူတူ ကူးျဖတ္သြားဖို႕ ဇြဲနဲ႕
ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကိုရဲရဲ အသည္းထဲေတြးထင္ထား
မင္းရဲ႕လက္ေတြနဲ႕ ကိုယ့္ကို ျမဲျမဲတိုးဖက္ထား
ကိုယ္စီ ရင္ခုန္သံေတြ မရပ္တန္႕မခ်င္း တလမ္းထဲသြားမယ့္ ခ်စ္သူ
ခရီးသည္ကိုယ္နဲ႕မင္း

(လက္ေတြ႕မွာေတာ့ သားေလးလည္း ပါေသးတယ္။)


ေတြ႕လိုက္ ကြဲသြားလိုက္ ျကံုလာသူေတြအမ်ားၾကီး
နာက်င္တာေတြ ေပ်ာ္ရႊင္တာေတြ ခံႏိုင္ရည္ကို စမ္းၾကည့္
အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ေလ့က်င့္ အဆိုးဆံုးအတြက္ျပင္ဆင္
ေရွ႕ဆက္ဖို႕အင္အားအသင့္ မင္းေလးရွိေနရင္
ကိုယ္စီရင္ခုန္သံေတြ မရပ္တန္႕ မခ်င္း
တလမ္းတည္းသြားမယ့္ ခ်စ္သူ ခရီးသြား တို႕နဲ႕မင္းးးး။


...

တာ၀န္

ကုိယ္ဟာ သိပ္ျပီး တာ၀န္သိတတ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ မဟုတ္တာကိုေတာ့ စစခ်င္းကတည္းက ၀န္ခံခ်င္ပါတယ္။ တာ၀န္ ဆိုတဲ့စကားကို ငယ္ငယ္က ရုပ္ရွင္လို႕ပဲ သိထားခဲ့တာ မဟုတ္လား...။

အခု ဘ၀ရဲ႕ လမ္းခုလတ္ကိုေရာက္လာေတာ့ တာ၀န္ တာ၀န္ တာ၀န္ ေတြ ပိပိပိ လာပါတယ္။ ဒါေတြကို တေန႕တေန႕ ျဖိဳခ်ဖို႕ အင္အားေတြ ကုန္ခန္းသြားတဲ့အထိပါပဲ။ အိမ္ေထာင့္တာ၀န္ ဆိုတဲ့ ၾကီးေလးတဲ့ အတံုးၾကီး တစ္တံုးက ကိုယ့္ကို ဖိခ်ထားတယ္လို႕ ခံစားရတယ္။ ကိုယ္ႏွစ္သက္တဲ့ ဖိုရမ္ဖတ္တဲ့ အလုပ္ကို စြန္႕လႊတ္ခဲ့ျပီ။ တိတိပပ မျဖတ္ႏိုင္ေသးေပမယ့္ ၉၀% ေလာက္ေတာ့ ျပတ္ေနျပီ လို႕ပဲ ေျပာရမယ္။ တီဗီ အစီအစဥ္ေတြကို ဇိမ္ေလးနဲ႕ မေငးၾကည့္ႏိုင္တာ ၾကာေပါ့...။

ဒါေပမယ့္ အလုပ္ေတြက ျပီးသြားသလား...။ ျမန္မာ အယူအဆအရ မိန္းမလုပ္ရမယ့္ အလုပ္ေတြ ဆိုတဲ့ အထဲက တစ္၀က္ေက်ာ္ အကုန္နီးပါးကို ေယာက္်ားက လုပ္ေပးေနတာ ၾကာေတာ့လည္း အားတံု႕အားနာ ျဖစ္လာေသးတယ္။ ဟင္းအရံေလး တစ္ခြက္ႏွစ္ခြက္ ၀င္ခ်က္တာကလြဲလို႕ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ တရုတ္ဆိုင္ကပဲ ၀ယ္စားျပီး ၀ ခ်င္လည္း ၀ေပ့ေစ၊ အခ်ိဳမႈန္႕ေတြ စားမိလည္း ေရေသာက္ရံုပဲ လို႕ ေတြးမိတဲ့ ရက္ေတြလည္း မ်ားေပါ့...။ အ၀တ္ေျခာက္စက္ေလး ရွိေနလို႕ ေလွ်ာ္တဲ့ ဖြတ္တဲ့ ေျခာက္တဲ့ အလုပ္က လြယ္ေပမယ့္ မီးပူတိုက္ရတာက ခက္ျပန္ေရာ...။ မီးပူအတိုက္ခံခ်င္တဲ့ အ၀တ္ပံုၾကီးက မ်က္စ တပစ္ပစ္ နဲ႕ ကိုယ့္ကို ၾကည့္ေနေတာ့ မေနတတ္သလိုေတာင္ ျဖစ္လာေသး။

သားသားက ကူ ျပီးခြဲ ပစ္ေနလို႕ ပန္းကန္ေတြေတာ့ သိပ္ေဆးစရာ မရွိတာ ေတာ္ေသးတယ္ ေျပာရမယ္။ စတီးအိုးေလးေတြကို အခ်ိန္ေပးျပီး တိုက္ခၽြတ္ခ်င္ေပမယ့္ ... အင္း... အခ်ိန္ အခ်ိန္။ အိမ္သန္႕ရွင္းေရးကေတာ့ အိမ္ေလးတစ္ထြာေလာက္မွာကို လက္မလည္ခ်င္ဘူး။ အိမ္နည္းနည္းမ်ား ၾကီးရင္ ရန္ကုန္က အမိႈက္ပံုလို ျဖစ္ေတာ့မလားပဲ။ သားေလးက ဖြ တဲ့အရြယ္ဆိုေတာ့ သိမ္းေပေတာ့ပဲ။

စာေမးပြဲကနီးျပီ။ စာဖတ္တာ ၁ ပတ္ ၃ ရက္။ လံုေလာက္ပါ့မလား။ ဒီၾကားထဲ အိမ္စာေတြကို အလုပ္ယူသြားျပီး ခိုးဖတ္ရေသး။ အလုပ္ကလည္း တခါတေလေတာ့ ေပ်ာ္ဖို႕ေကာင္းပါရဲ႕။ စာရင္းရႈပ္တဲ့ လူနာေတြလာရင္ စိတ္ပ်က္တယ္။ တစ္ေန႕မွာ ၃ နာရီက ၃ ကမၻာေလာက္ ၾကာသလားမွတ္ရတယ္။

ကုိယ့္ကိုယ္ကို အားမရ ျဖစ္ေနတာေတြ ေပ်ာက္ေအာင္ စာအုပ္နဲ႕ ေရးမွတ္ ၊ အလုပ္ေတြ ျပီးေအာင္ လုပ္ျပီး အခု ၂ ပတ္ အၾကာမွာေတာ့ အသင့္အတင့္ ေက်နပ္စျပဳလာတယ္ ေျပာရမယ္။ ဒါေပမယ့္ ျပသနာက ျပီးမသြားဘူး။ သားေလးက ပိန္ ေနသလား မသိဘူး။ ရာသီဥတုကလည္း မေကာင္းေတာ့ ေနမေကာင္း ျဖစ္မွာလည္း စိုးရေသးတယ္။ ေနာက္ျပီးေတာ့ သားေလးအေဖ ... အလုပ္က ပင္ပန္းတာေရာ အိမ္မွာ ပင္ပန္းတာေရာနဲ႕... ခ်ဳန္းခ်ဳန္းက်ေတာ့မယ္။ တာ၀န္ေတြ တာ၀န္ေတြ...။

မာမီနဲ႕ အေဖတို႕ ေနာက္လက်ရင္ လာလည္ၾကမယ္။ သမီးတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ သူတို႕ ေပ်ာ္ေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္ျပီ... တာ၀န္ေက်တယ္ မဟုတ္ေပမယ့္ ... တာ၀န္မဲ့ပစ္ထားတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ မိဘကို စိတ္ခ်မ္းသာေစတယ္လို႕ ေတြးမိပါတယ္။ သူတို႕လာရင္ လိုက္ပို႕ရမယ္ တာ၀န္ေတြ၊ စီစဥ္ရမယ့္ တာ၀န္ေတြ... တာ၀န္ေတြ ... တာ၀န္ေတြ...

ဟူး... ေမာေတာ့ ေမာတာေပါ့... ဒါေပမယ့္ မေမာဘူး။

၁၄ ေပါင္ ၁ စတုန္

မေန႕က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ စာဖတ္ရင္း half a stone ဆိုတဲ့ အေလးခ်ိန္ကို ျငင္းၾက ခုန္ၾကတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက ၁၄ ေပါင္ ၁ စတုန္ ဆိုတာမွတ္မိေနလို႕ စတုန္ တစ္၀က္ဆိုေတာ့ ၇ ေပါင္။ ၂.၂ နဲ႕ စားလိုက္ရင္ ၃ ကီလို ပတ္၀န္းက်င္ရမွာပဲ လို႕ ေျပာလိုက္တယ္။

မယံုသူေတြ ရွာၾကေဖြၾကရင္းနဲ႕ မွန္သြားလို႕ အံၾသေနၾကတယ္။ မက္ထရစ္ စနစ္နဲ႕ ၾကီးျပင္းလာတဲ့သူေတြအတြက္ ျဗိတိသွ်စနစ္က ေတာ္ေတာ္ခက္ပံုရတယ္။ ကိုယ္ေတြကေတာ့ ငယ္ငယ္က ဒါေတြပဲ ဖန္တရာေတေအာင္ တြက္ခဲ့ က်က္ခဲ့ရတာ မဟုတ္လား။ ဒီေလာက္ေလး မွတ္မိေနေသးေတာ့ သံုးလို႕ေတာ့ ရတာေပါ့ေလ။

ကၽြန္မတို႕ကေတာ့ စနစ္ႏွစ္ခုၾကားမွာ ဟိုမေရာက္ ဒီမေရာက္ ျဖစ္လာေတာ့ ၁ မီတာဆိုရင္လည္း ၁ ကိုက္ေလာက္ေတာ့ ရွိမွာပဲလို႕ မွတ္ထားရတယ္။ olympus က ကင္မရာေလး ၀ယ္မလို႕ သြားၾကည့္ေတာ့ ၅ ေပ အျမင့္က လႊတ္ခ်လို႕ရတယ္ ဆိုျပီး ေရးထားတယ္။ မက္ထရစ္စ္ ပဲ သံုးတဲံ အရပ္မွာ ၅ ေပ ဆိုျပီး လူေတြကို နားလွည့္ပါးရိုက္ လုပ္ခ်င္ေဇာနဲ႕ ေရးထားတာလား မသိပါဘူး။ ကၽြန္မတို႕ကေတာ့ ၅ ေပ ဆိုေတာ့ လူတစ္ရပ္ေပါ့ဆိုျပီး ခ်က္ခ်င္း သိလိုက္တာပဲ။ (ကိုယ့္အရပ္နဲ႕ ေျပာတာပါ။ ဒီမွာ လူေတြက ၆ ေပေက်ာ္ၾက မလား မသိဘူး။)သူတို႕ အရပ္ေတြကို မီတာနဲ႕ ေျပာရင္ မမွန္းတတ္ဘူး။ ကိုယ့္အရပ္ကလည္း ဘယ္ႏွမီတာ ရွိေနမွန္းကို မသိပါဘူး။


၂ ပိုင့္ ၁ ကြတ္၊ ၄ ကြတ္ ၁ ဂါလံ ( ၁ဂါလံမွာ ၄.၅ လီတာ)

၁၂ လက္မ ၁ ေပ
၃ ေပ ၁ ကိုက္
၂၂ ကိုက္ ၁ သံျကိုး
၁၀ သံျကိုး ၁ ဖာလံု
၈ ဖာလံု ၁မုိင္
(၅၂၈၀ ေပ= ၁၇၆၀ ကိုက္= ၁ မိုင္= ၁.၆၀၉ ကီလိုမီတာ)

၁၆ ေအာင္စ= ၁ေပါင္
၁၄ ေပါင္= ၁ စတုန္
၂ စတုန္= ၁ ကြာတ
၄ ကြာတ= ၁ ဟန္ဒရိတ္
၂၀ ဟန္ဒရိတ္ = ၁ တန္
(၂.၂ ေပါင္= ၁ ကီလို။ ၃.၆ ေပါင္= ၁ ပိသာ၊ ၆၂က်ပ္ခြဲသား = ၁ ကီလို)

ျမန္မာ့ရိုးရာ အတိုင္းအတာ ေတြနဲ႕ ဆက္စပ္လို႕ ... ထူးထူးဆန္းဆန္း တို႕ျမန္မာေတြႏွယ္... ေျပာရဦးမယ္။ ျမန္မာျပည္မွာဆန္ကို ျပည္ေတာင္းနဲ႕ ခ်ိန္တယ္။ ထုထည္ ကို တုိင္းတာေပါ့ေနာ္။ ဒီမွာက ကီလိုနဲ႕ ခ်ိန္တယ္။ အေလးခ်ိန္ကုိ တိုင္းၾကတယ္။ ဆိုေတာ့ ကၽြန္မလည္း ထုထည္နဲ႕ အေလးခ်ိန္ကို မဆက္စပ္တတ္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ျမန္မာျပည္က ဆန္စက္ေတြမွာ တန္ နဲ႕ ခ်ိန္ၾကတာေတာ့ မွတ္မိတယ္။ ဘယ္လိုတြက္လဲ မသိဘူး။ သိရတဲ့အခါက်ရင္ လာျပီး Update လုပ္ေပးပါ့မယ္။

ေနာက္တစ္ခုက ဆီ။ ဆီကို ျမန္မာျပည္မွာ ပိသာ နဲ႕ခ်ိန္တယ္။ တစ္ပိသာ ဘယ္ေလာက္ ဆိုျပီးေတာ့ အေလးခ်ိန္နဲ႕ တြက္တယ္။ ဒီမွာက လီတာ နဲ႕ ထုထည္ကို တိုင္းတယ္။ ေတာ္ေတာ္ တြက္ရခက္တာပဲ။

က်န္တဲ့ ခရမ္းခ်ဥ္သီး သရက္သီး ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္ စသျဖင့္က မ်က္စိနဲ႕ မွန္းတတ္တယ္။ ဆန္နဲ႕ ဆီက်ေတာ့ မွန္းရခက္သလိုပဲ။ တစ္သက္လံုး မွတ္လာတာက တစ္မ်ိဳးေလ... ႏို႕ဆီဗူး ဘယ္ႏွလံုးဆို ဘယ္ႏွကီလို မွန္းကို မသိေတာ့ဘူး။

...............

တလမ္းတည္း အတူူ ေလွ်ာက္ခဲ့ၾကသူမ်ား အေၾကာင္း

လူ႕ေလာကမွာေနတာလည္း ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာျပီဆိုေတာ့ ေလွ်ာက္ခဲ့ရတဲ့ လမ္းေတြလည္း မိုင္ေတာ္ေတာ္မ်ားျပီ... ကၽြန္မရဲ႕ ေျခလွမ္းမ်ားစြာမွာ အတူလိုက္ပါခဲ့ဖူးတဲ့ ဖိနပ္ေလးေတြ အေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္ခ်င္လို႕ ဒီပို႕စ္ေလးကုိ ေရးျဖစ္ပါတယ္...။

ဖိနပ္ အရမ္းျကိုက္တဲ့ အေၾကာင္း စေျပာရင္ေတာ့ ကၽြန္မ ၂ ႏွစ္သမီးအရြယ္ေလာက္က စစ္ကိုင္းျမိဳ႕ေန စေျပာရမွာပဲ။ ညေနခင္းတစ္ခုမွာ အိမ္နီးခ်င္းေတြနဲ႕စုျပီး တေနရာကုိသြားၾကေတာ့ ေဒါက္ဖိနပ္အနီေလး တစ္ရံနဲ႕ သိပ္ျပီး စိတ္ၾကီး၀င္ေနတဲ့ကၽြန္မက ေခ်ာ္လဲပါေလေရာ...။ အားလံုးက ဖိနပ္ေၾကာင့္လို႕ ေျပာေပမယ့္ ကၽြန္မကေတာ့ လမ္းေပၚက ေက်ာက္ခဲေတြေၾကာင့္ပါလို႕ အေၾကာင္းျပခဲ့တယ္ေလ။ အဲ့ဒီ ညေနေလးအေၾကာင္းကို အခုထက္ထိ စြဲစြဲျမဲျမဲကို မွတ္မိေနေသးတာ...။

ငယ္ငယ္တုန္းက စီးဖူးတဲ့ ဖိနပ္ေလးေတြထဲမွာ မွတ္မွတ္ရရဆိုလို႕ ခံုဖိနပ္ အေသးေလးတစ္ရံရယ္... အဲ့ဒီ ခံုဖိနပ္ေလးကို ကၽြန္မမျကိုက္ပါဘူး။ လူၾကီးစီးတဲ့ ခံုဖိနပ္လို ကြင္းထိုး မဟုတ္ဘဲ ဂ်ပန္ခံုဖိနပ္လို ေျခညွပ္ ျဖစ္ေနလို႕ လူၾကီးသိပ္လုပ္ခ်င္တဲ့ ကၽြန္မအတြက္ သိပ္ျပီး အဆင္မေျပခဲ့ဘူးေပါ့။ ေနာက္ျပီးေတာ့ ကုလားဖိနပ္လို႕ ေခၚတဲ့ ေျခမစြပ္ ဖိနပ္ေလးတစ္ရံ (အညိဳေရာင္ေလး) ရွိခဲ့တယ္။ ေနာက္ျပီးေတာ့ ျပည္ နဲ႕ ရန္ကုန္ ႏွစ္ျမိဳ႕မွာ ကြင္းထိုးဖိနပ္လိုခ်င္လို႕ ျပဲျပဲစင္ေအာင္ ရွာေပမယ့္ မေတြ႕လို႕ စိတ္ဆင္းရဲခဲ့ရဖူးတယ္။ အခုေခတ္က်ေတာ့လည္း ကြင္းထိုးဖိနပ္ေတြက ေပၚလိုက္တာ ... ကေလးေတြ ကံေကာင္းၾကတယ္။

အေဖက ျပင္ဦးလြင္ကေန ေတာဘြတ္ ဖိနပ္ အနီေလးတစ္ရံ ပို႕ေပးလိုက္တာ သတိရတယ္။ အဲ့ဒီ ဖိနပ္ကို ေက်ာင္းကို စီးသြားဖို႕အထိ ကၽြန္မမွာ သတၱိမရွိခဲ့ဘူး။ ကၽြန္မက လူေတြၾကားထဲမွာ ထူးျခားထင္ရွားေနမွာကို အျမဲတမ္း စိုးရိမ္ေနတတ္တာေလ။

မနက္ျဖန္ဆိုရင္လည္း...

အခုေလာေလာဆယ္ G talk မွာ ေရးထားတဲ့ စာသားေလးေပါ့။ မနက္ျဖန္ေတြကိုေတြးျပီး ရင္ေမာေနမိတာ...။ ဒိုင္ယာရီေရးတဲ့ အက်င့္ကလည္း မရွိ... အက်င့္ဆိုတာ ေမြးယူလို႕ရတာမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ေတာ့ ခက္သား။ ဒိုင္ယာရီေတြ ၀ယ္၀ယ္ျပီး ႏွစ္ေတြသာကုန္သြားတယ္။ မွတ္မွတ္သားသားဆုိလို႕ ဘာမွ မက်န္ခဲ့ဘူး။ တခါတေလလည္း အဲ့လို မက်န္တာပဲ ေကာင္းတယ္လို႕ ေတြးမိတယ္။ ႏို႕မို႕ အတိတ္ကို တသသ ျဖစ္ေနရတာနဲ႕ပဲ ေရွ႕ဆက္တိုးျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူး။

ဘ၀တစ္ခုတိုးတက္ဖို႕ရာမွာ ကံ ဥာဏ္ ၀ီရိယ ဆိုတာ အေရးအၾကီးဆံုးဆိုျပီး ငယ္ငယ္ကတည္းက ေၾကြးေၾကာ္ေနခဲ့ဖူးတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ကံေရာ ဥာဏ္ေရာ လံုးပါးပါးေနျပီလို႕ ခံစားေနရျပီးေတာ့ တသက္လံုး အသံုးမခ်တဲ့ ၀ီရိယကလည္း ဘယ္နားေရာက္ေနျပီမွန္းကို မသိဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားမရျဖစ္ျခင္းေတြနဲ႕ပဲ ေန႕ေတြညေတြ တလွည့္စီ ျဖစ္ေနၾကသလား။

ဘ၀ဟာ ေလွကားထစ္ေတြဆိုရင္ အထစ္ေပါင္းမ်ားစြာေတာ့ တက္ခဲ့ျပီးျပီ။ ထိပ္ဆံုးကို ေရာက္ဖို႕ေနေနသာသာ ေရာက္တဲ့ေနရာေလး ျမဲေအာင္ ကုပ္ကတ္တြယ္ေနရတယ္။ ေဘးပတ္ပတ္လည္မွာလည္း ကိုယ္လို သူလို ရုန္းကန္တဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီးေပါ့။ အခု အခ်ိန္မွာ အခ်ိန္ရယ္ ပိုက္ဆံရယ္ ႏွစ္မ်ိဳးကို ငတ္ငတ္မြတ္မြတ္ ျဖစ္ေနရတယ္။ အခ်ိန္နဲ႕ပိုက္ဆံ မလိုခ်င္ေလာက္ေအာင္ ေပါမ်ားလာတဲ့အခါ အခုပိုင္ဆိုင္ျပီးသားေလးေတြ ျမဲေနဖို႕ပဲ ဆုေတာင္းရတာပဲ။

ပစၥဳပန္ကို တည့္တည့္ရႈ။ မနက္ျဖန္ အလုပ္သြားရမယ္ ေစ်း၀ယ္သြားရမယ္. သန္ဘက္ခါ စာက်က္သြားရမယ္ အလုပ္သြားရမယ္. စေနေန႕ အလုပ္သြားရမယ္ စာသင္သြားရမယ္ ညစာသြားစားရမယ္ တနဂၤေႏြေန႕ ... နားရမယ္လို႕ မထင္ပါနဲ႕ အခ်ိန္ဆိုတာ ခဏေလးကုန္သြားဦးမယ္....ဘ၀... ဘ၀ (တ မိျပန္ျပီ ေနာက္တစ္ခါ)

ဒီလိုနဲ႕ပဲ... ခေနာ္နီ ခေနာ္နဲ႕ ေျခလွမ္းေတြနဲ႕ ဘ၀ထဲကို စမ္းတ၀ါး၀ါး တိုး၀င္ခဲ့လာတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ မနက္ျဖန္ေတြဟာ ပံုေသကားခ်ပ္ထဲက ရုန္းထြက္ဖို႕ တိတ္ဆိတ္တဲ့ေပါက္ကြဲသံအခ်ိဳ႕ ပဲ့တင္ထပ္ေနျပီး အစိတ္စိတ္ေၾကေနတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို မွန္းဆၾကည့္ေနတုန္း...

ေၾသာ္... မနက္ျဖန္ဆိုရင္လည္း...

စေနေန႕ေလး အေၾကာင္း

ကုန္ေတာ့မယ္ စေနေန႕ေလး... ႏွေျမာတသစြာနဲ႕ပဲ နာရီကို ေငးေနမိတယ္။ ေမွ်ာ္ေနသူတစ္ေယာက္က ျပန္မေရာက္လာေသး။ သားေလးကေတာ့ အိပ္သြားျပီ။ ေၾကာ္ထားတဲ့ပုစြန္ေတြလည္း ေအးေလာက္ျပီ။ လူလည္း ပင္ပန္းႏုံးခ်ိျပီး ရူးခ်င္ေနျပီ။

မနက္က ေစာေစာစီးစီး သားေလး ႏိုးေနေတာ့ အိပ္ေရးကပ်က္၊ အလုပ္သြားေတာ့လည္း စိတ္ကမပါ၊ ေန႕လည္စာက ၀က္သားမွ်စ္ခ်ဥ္ တက္စာ၊ ေန႕လည္ မchris ရဲ႕ လက္ခ်ာမွာ တ၀ါး၀ါး သမ္းလို႕။ ပန္းကန္ထဲက လဘက္သုတ္ နဲ႕ ေရေႏြးပန္းကန္ရယ္၊ ေခါင္းလွည့္ၾကည့္မွ ျမင္ရတဲ့ တိုင္ကပ္နာရီရယ္ကိုပဲ မ်က္လံုးက ေရာက္ေနေတာ့တာ။ အျပန္မွာ vietnamese pork roll ေလး ၂ လိပ္ေလာက္ ၀ယ္စားမယ့္ အစီအစဥ္ကလည္းပ်က္၊ အိမ္ကို အေျပးတစ္ပိုင္းနဲ႕ ျပန္လာရတာ....

အင္း... ပို႕စ္ေလးေရးေနရင္းနဲ႕ သားေလးက ခဏႏိုးလာလို႕ ျပန္သြားသိပ္လိုက္တာ... ေယာက္်ားျပန္လာတဲ့အထိပဲ။ အမွတ္တရျဖစ္ေအာင္ ပို႕စ္ေလးကို ဆက္မေရးဘဲ ထားလိုက္တယ္။ ဆက္ေရးခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းေတြကေတာ့ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေယာက္်ားက ကားေသာ့ကို ကိုင္ျပီး လူတစ္ျခမ္းက အိမ္ျပင္ထြက္ေနျပီ။ သားေလးက အိပ္ေနတုန္း မုိ႕ အ၀တ္လဲမယ္ နားမယ္ စားမယ္ စဥ္းစားတုန္း သူ႕အေဖ တံခါးပိတ္သံနဲ႕အတူ ႏိုးထ လာ။ အိပ္ေရးကလည္း ခပ္၀၀ ဆိုေတာ့ ျပန္သိပ္လို႕လည္း မရ... တညေနလံုး လံုးလည္ခ်ာလည္ လိုက္ေနတာ။ သူျပန္အိပ္သြားမွ ပုဇြန္ေလးေျပးေၾကာ္ ... ည၁၁ ထိုးခါနီးမွပဲ ဟင္းခ်က္ႏိုင္တဲ့ အျဖစ္။

၀၇၀၇၀၇ သူမ်ားေတြအတြက္ လပ္ကီးျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ဘီးဇီး လို႕ ေျပာရမလား...

ၾကီးလာရင္ ဘာလုပ္မွာလဲ။

ေယာက္်ားနဲ႕အတူ မေန႕ညက wimbledon tennis ၾကည့္ၾကတယ္။ Australian Open တုန္းက စထားတဲ့ ဇာတ္လမ္းက ျပန္ဆက္လာျပန္တယ္။ သူက သားေလးကို professional tennis player ျဖစ္ဖို႕ပါရမီမ်ားပါခဲ့ရင္ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္တဲ့။ ကၽြန္မကေတာ့ လက္မခံႏိုင္ပါဘူး။ ကမၻာ့အဆင့္(၁) ရခဲ့ဦးေတာင္ ၾကာၾကာျမဲေနဖို႕ဆိုတာ လြယ္တာမွမဟုတ္ဘဲ။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္မက သားေလးကို အားကစားသမားတို႕ အႏုပညာရွင္တို႕ ဘယ္ေတာ့မွ မျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူူး။ သူမ်ားကို entertain လုပ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ အျဖစ္ အသက္မေမြးေစခ်င္ပါဘူး။

ေဘာလံုးသမားျဖစ္ဖို႕ထက္ ေဘာလံုးပြဲကို ၾကည့္တဲ့သူျဖစ္တာ ပိုေကာင္းမယ္လို႕ ထင္ပါတယ္။ ကြင္းထဲဆင္းျပီး ေနပူက်ဲတဲမွာ ေခၽြးသံတလံုးလံုးနဲ႕ ပိုက္ဆံရွာေနရတာကို မီလ်ံနဲ႕ပဲ ခ်ီရရ ကၽြန္မကေတာ့ သေဘာမတူႏိုင္ပါဘူး။ ျပီးေတာ့ ပညာတတ္အသိုင္းအ၀ုိင္းက ေပါက္ဖြားလာတဲ့သူေတြအေနနဲ႕က ပညာနဲ႕ပဲ ဆက္ျပီး အသက္ေမြးသင့္တယ္လို႕ပဲ ယူဆပါတယ္။

ေနးတစ္ဖိုရမ္မွာ အခုဆို ျဖဴျဖဴေက်ာ္သိန္းကို ေ၀ဖန္ေရးေတြ ေရးေနၾကပါတယ္။ အႏုပညာ အလုပ္လုပ္ျပီဆို ေ၀ဖန္တာေတာ့ ခံရမွာပဲ။ မျကိုက္တဲ့သူက မျကိုက္သလို ေျပာလို႕ရသလို ျကိုက္တဲ့သူက ျကိုက္သလို ေျမွာက္စားၾကမွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မသာ သူ႕ေနရာမွာဆို ဆရာ၀န္အလုပ္ကိုပဲ ေရြးျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္။ အခု ခ်မ္းသာေနၾကတဲ့ အႏုပညာရွင္ အားကစားသမားေတြက အခုမွ လူကံုထံအသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ ေနရာရလာၾကတာပါ။ ျပီးေတာ့ သူတို႕ သားသမီးေတြ ပညာတတ္ဖို႕ေကာင္းစားဖို႕ ရုန္းကန္ေနၾကတာလို႕ ျမင္ပါတယ္။ ကိုယ္ေတြက ပညာတတ္အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ ေနျပီး သားသမီးကို ပညာအေမြပဲ ေပးခ်င္ပါတယ္။

အားကစားကို အိမ္မွာ အေပ်ာ္သေဘာ ေဆာ့တာမ်ိဳးကို မကန္႕ကြက္ခ်င္ပါဘူး။ ေျခဆန္႕လက္ဆန္႕ အေညာင္းအညာေျပ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းနဲ႕ ေပ်ာ္ရေအာင္ ကစားတာ လက္ခံႏိုင္ပါတယ္။ ေန႕မအိပ္ ညမအိပ္ အပင္ပန္းခံ ျကိုးစား... ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ဒီအားကစားတစ္ခုတည္းကို လုပ္ေနဖို႕ဆိုတာေတာ့ ဘယ္လိုမွ သေဘာမတူႏိုင္ပါဘူး။

သားေလးနားလည္လာမွ သားၾကီးလာရင္ ဘာလုပ္မွာလဲ လို႕ ေမးၾကည့္ရဦးမယ္။

နင္နဲ႕ငါ

ဘုရား ဘုရား... နင့္ကို အိပ္မက္မက္တယ္ သူငယ္ခ်င္းေရ။ အိပ္မက္ထဲမွာ ငါတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ေလာက္ကို ျပန္ေရာက္သြားတယ္။ နင္မွတ္မိဦးမလား ဟင္။ ျပည္က နင္တို႕ ေနခဲ့တဲ့ ႏွစ္ထပ္အိမ္ၾကီးေလ...။ ေနာက္ဆံုးေနခဲ့တဲ့ ျခံ၀င္းေလးနဲ႕ တစ္ထပ္အိမ္ေလး မဟုတ္ဘူးေလ။ အဲ့ဒီအိမ္မတိုင္ခင္က ႏွစ္ထပ္အိမ္ၾကီး။ အေပၚထပ္မွာ နင္နဲ႕ငါနဲ႕ အတူတူ ေလဒီရွဴးပံု အဆြဲျပိဳင္ၾကဖူးေသးတယ္ေလ။ အင္း... အခု အိပ္မက္ထဲမွာ အဲ့ဒီ အေပၚထပ္အခန္းမွာ မွန္အၾကီးၾကီးတစ္ခ်ပ္ ရွိတယ္တဲ့။ တကယ္ရွိမရွိ ငါမမွတ္မိေတာ့ပါဘူး ဟယ္။ အဲ့ဒီမွန္ၾကီးေရွ႕မွာ ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္လံုး ဂါ၀န္ေလးေတြ အ၀ိုင္းလွည့္ေနၾကတာ။ ထံုးစံအတိုင္း ဘယ္သူ႕ဂါ၀န္က ပိုကားလဲ ျပိဳင္ေနၾကတာေပါ့...။ ရယ္ရတယ္သိလား အိပ္မက္ထဲမွာ နင္ေရာငါေရာ ေပစုတ္စုတ္ေလးေတြပဲ။ အခုလို မ်က္ႏွာေပၚမွာ အထပ္ထပ္ဖို႕ထားတဲ့ ေစ်းၾကီးၾကီး အလွျပင္ပစၥည္းေတြ မပါဘူးဟာ...။ ငါတို႕အဲ့ဒီတုန္းက ေတာ္ေတာ္ အျပစ္ကင္းၾကေသးတယ္ေနာ္။

အိပ္မက္ကလန္႕ႏိုးလာေတာ့ ငါေတာ္ေတာ္ေလး နင့္ကို သတိရသြားတယ္။ ဖုန္းဆက္မလို႕ စဥ္းစားေပမယ့္ မဆက္ျဖစ္ပါဘူး။ နင္က အိပ္မက္ထဲက နင္ မဟုတ္သလို ငါကလည္း အိပ္မက္ထဲက အရြယ္ မဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ။ ဒါေပမယ့္ ငါ့ရဲ႕ မသိစိတ္မွာ နင့္ကို သတိရေနမိပါလားလို႕ ငါေတြးမိတယ္။

...
ဂ်ပန္ကို နင္နဲ႕ အတူတူသြားလည္ရရင္ ဘယ္လိုမ်ားေနမွာပါလိမ့္လို႕ ေတြးမိဖူးတယ္။ အဲ့ဒီတုန္းက ငါက ၇တန္း နင္က ၆ တန္းေပါ့။ ငါ့ထက္အျမဲပဲ ၾကီးခ်င္ေနတဲ့ နင္ဟာ အသက္အားျဖင့္ ၃ လေလာက္က ငယ္ေသးတယ္။ ငါက ေက်ာင္းကို တစ္ႏွစ္ေစာေနလိုက္ေတာ့ နင့္ထက္ တစ္ႏွစ္ၾကီးသလို ျဖစ္သြားျပန္ေရာ။ နင္အစ္မလို႕ ေခၚရတဲ့သူေတြက ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြေလ။ ေအး... ထားလိုက္ပါ။ ဒီဂ်ပန္ကိစၥက နင္ငါ့ကို အိပ္မက္ေပးတာေလ။ ႏိုင္ငံျခားဆိုတာ ေပ်ာ္စရာဘံုဗိမာန္လို႕ ထင္ေနခဲ့ဖူးတဲ့ ငါကေတာ့ နင္နဲ႕ႏွစ္ေယာက္တည္း ဂ်ပန္ကို သြားရမယ္ဆိုတုန္းက အရမ္းေပ်ာ္ခဲ့တာေပါ့။ ေလယာဥ္ေပၚမွာ ဘယ္လိုေနလိုက္မယ္... ဘာေတြစားလိုက္္မယ္... ဘာေတြ၀တ္လိုက္မယ္နဲ႕... ေတြးလို႕ကို မျပီးႏိုင္ဘူး။ ေနာက္ေတာ့လည္း နင့္မိဘေတြသာ ျပန္ေရာက္လာေရာ... နင္နဲ႕ငါလည္း ဂ်ပန္မေျပာနဲ႕ .. ေခ်ာင္းသာေတာင္ အတူတူမသြားျဖစ္လိုက္ပါဘူး။ ဇလြန္ေတာ့ တစ္ေခါက္ေရာက္ေသးတယ္ေနာ္။

ဇလြန္သြားတုန္းက ငါက ရည္းစားရျပီးခါစ... ကားေပၚမွာ အျဖဴေရာင္သူငယ္ခ်င္း အေခြကို ထပ္တလဲလဲ ဖြင့္ေနၾကတာေလ။ နင္နဲ႕ငါနဲ႕ အေျခာက္စကားေတြ တလမ္းလံုးမိုးမႊန္ေအာင္ ေျပာခဲ့ၾကတာ။ ဇလြန္ျပည္ေတာ္ျပန္ ဘုရားၾကီးရဲ႕ မုခ္ေလးမုခ္ကေန ငါးပါးသီလေတြဆိုျပီး ဘုရား ရွိခိုးၾကတာ... အခုထိ အမွတ္တရရွိေနတုန္းပါပဲ ဟယ္။ ခရီးကျပန္ေတာ့ ငါလည္း အေျခာက္စကား ေတာ္ေတာ္ ေက်ာ္ရကြမ္း သြားတယ္ ဟ။

....
ဆက္ပါဦးမည္။

ခ်စ္သူတို႕ အေၾကာင္း

ခ်စ္တဲ့သူေတြ အေၾကာင္း ေျပာရဦးမယ္။

ဓာတ္ပံုကေတာ့ Sydney Homebush Bay Drive နားက ပန္းျခံေလးမွာ မိသားစု ညေနခင္း ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္တုန္းက ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ ရိုက္ထားတာေပါ့။

ခ်စ္တဲ့သူေတြလို႕ ေျပာလိုက္တာနဲ႕ ပထမဆံုးတစ္ေယာက္ကေတာ့ ကို...ပဲ ျဖစ္ရမယ္ေလ။ သူငယ္ခ်င္းေတြကို အုတ္ လုိ႕ မိတ္ဆက္ေပးေပမယ့္ စကားထဲထည့္ေျပာေတာ့ ေယာက္်ားလို႕ နာမ္စားသံုးျဖစ္တယ္။

၁၉၉၈ ကစလို႕ အခုအခ်ိန္ထိ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဘ၀ရဲ႕ ေကာင္းျခင္းဆုိးျခင္း အနိမ့္အျမင့္ေတြ ေ၀မွ်ခံစားလို႕ လက္တြဲထားတဲ့ လက္တြဲေဖာ္ေလးေပါ့။ ကၽြန္မအေပၚမွာ နားအလည္ႏိုင္ဆံုးသူတစ္ေယာက္ပါပဲ။ တခါတေလ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ထက္ေတာင္ ကၽြန္မအေၾကာင္းကို သိေနေသးတယ္ ထင္တာပဲ။ ကို နဲ႕ ပတ္သက္ရင္ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ ကံအေကာင္းဆံုးလို႕ပဲ အျမဲယံုၾကည္ေနမိပါတယ္။

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ သားသား။

ခ်စ္တဲ့ကို နဲ႕ ကၽြန္မကိုယ္တုိင္ရဲ႕ အေသြးအသားေလးမို႕ ဘ၀မွာ အေရးအၾကီးဆံုးပါ။ သားေလး ဗိုက္ထဲမွာ ေရာက္လာကတည္းက အရင္ကလို လြတ္လပ္ေပ်ာ္ပါးတာေတြ ဆံုးရံႈးသြားခဲ့ေပမယ့္ တခါမွ ေနာင္တမရဘဲ သားေလးအနားမွာေရာက္လာတာကို ဆုလာဘ္တစ္ခုလို သေဘာထားပါတယ္။ သားေလးကို ပိုင္ဆိုင္ေနရလို႕ ရတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဟာ အရာရာကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႕ အားတစ္ခုလိုပါပဲ။

ကို နဲ႕ သားေလးကို စိတ္မညစ္ေစခ်င္တာ စိတ္မဆင္းရဲေစခ်င္တာေတြက ကၽြန္မဘ၀ရဲ႕ နံပါတ္(၁)ဦးတည္ခ်က္ပါပဲ။ သူတို႕နဲ႕ ပတ္သက္ျပီးမွ အခ်စ္ဆိုတာကို ပိုျပီး နားလည္လာရတယ္။ အခ်စ္ဆိုက ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းကင္းမွပဲ ျဖဴစင္မယ္လို႕ အျမဲပဲ ယူဆပါတယ္။ ခ်စ္တဲ့သူေတြဆီက ဘာကိုမွ မေမွ်ာ္လင့္မိေအာင္ ေနေပမယ့္ တိတ္တိတ္ေလး ေမွ်ာ္လင့္ထားတာေတြ ရွိေနျပန္ေရာ...။ ကို႕ကို ပိုင္ဆိုင္ရလို႕ ေပ်ာ္တဲ့စိတ္နဲ႕ တေန႕က်ရင္ သားသားထြက္သြားတဲ့အခါ let go လုပ္ႏိုင္ဖို႕ အားေမြးထားပါတယ္။

အခုေတာ့ ဘ၀မွာ ခ်စ္တဲ့သူေတြနဲ႕ အတူ ေပ်ာ္ရႊင္ ေအာင္ျမင္တဲ့ဘ၀ေလးတစ္ခု ထူေထာင္ဖို႕ ျကိုးစားေနရတဲ့ကာလေပါ့။ ဒီအခ်ိန္ေတြကို အတူတူ ရင္ဆိုင္ျဖတ္ေက်ာ္ေနရခ်ိန္မွာ ကၽြန္မတို႕အားလံုးအေနနဲ႕ ေပးဆပ္လိုက္ရတာေတြ ရင္းႏွီးလိုက္ရတာေတြ ရွိတာပဲေလ။ ဒါေတြဟာ တခ်ိန္ ျပန္ၾကည့္တဲ့အခါ ရယ္စရာေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အမွတ္ရစရာေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ က်န္ေနဦးမွာပါ။

ဘ၀မွာ ဒီလိုပဲ ေလွကားထစ္ေပါင္းမ်ားစြာကို တက္ခဲ့ျပီးျပီ။ ငယ္ငယ္ကေတာ့ မိဘေတြက တြန္းတင္ေပးတယ္ေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း ျကိုးစားတက္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ကုိနဲ႕အတူတူ တက္ရျပန္တယ္။ အခုေတာ့ သားေလးကို ခ်ီျပီး တက္ေနရတယ္။ ေလွကားတစ္ထစ္ တက္ျပီးတိုင္းမွာ ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ ေပ်ာ္ရတယ္။ အမွတ္ရစရာေလးေတြ လြမ္းရတယ္။

ေနာင္တခ်ိန္က်ရင္ ဒီ ပို႕စ္ေလးကလည္း အမွတ္တရတစ္ခုအေနနဲ႕ က်န္ေနပါေစလို႕ ဆုေတာင္းရင္း...

Downunder ႏွင့္ ေရႊျမန္မာ - ၂

Australian Accent ဆိုတာက ကမၻာမွာ နာမည္ၾကီးမဟုတ္လား။ ေမြးကတည္းက အဂၤလိပ္စကားေျပာတတ္လာၾကတဲ့ အဂၤလိပ္အစစ္ေတြေတာင္ နားမလည္ႏိုင္တဲ့ အဂၤလိပ္ေလယူေလသိမ္းေပါ့ေလ။ ကၽြန္မတို႕ျမန္မာျပည္က အဂၤလိပ္ကိုလိုနီ ျဖစ္ခဲ့ဖူးေတာ့ မ်ားေသာအားျဖင့္ အေခၚအေ၀ၚေတြက ျဗိတိသွ်ဘက္ႏြယ္တာေပါ့။ ဒါေပသိ အေမရိကန္ယဥ္ေက်းမႈကလည္း ေဟာလိ၀ုဒ္ ရုပ္ရွင္ေတြနဲ႕အတူ ထိုးေဖာက္လာေတာ့ နားလည္လြယ္တဲ့ အေမရိကန္စကားေလးေတြကိုလည္း လူေတြက သေဘာက်ျပန္ေရာ...။ အႏွစ္ခ်ဳပ္လိုက္ေတာ့ ဟိုမေရာက္ ဒီမေရာက္ အဂၤလိပ္စကားျဖစ္သြားတာေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ ၾသစေၾကးလ်မွာကလည္း ျမန္မာျပည္နဲ႕ သိပ္မထူးဘဲ ဟိုမေရာက္ ဒီမေရာက္ ျဖစ္တာေတြေတာ့ ရွိပါတယ္။ အဂၤလိပ္ဘုရင္စနစ္ရဲ႕ လႊမ္းမိုးမႈရယ္ ဒုတိယကမၻာစစ္က အေမရိကန္ေတြရယ္ လႊမ္းမိုးမႈရယ္ လူမ်ိဳးေပါင္းစံုစုေ၀းေနထုိင္မႈရယ္ေတြ ေၾကာင့္ေပါ့။


ဒါေပမယ့္ ျမန္မာေတြနဲ႕ မတူတာက ၾသဇီေတြက အရမ္းစကားမ်ားတာပဲ။ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္းရဲ႕ အျမင္ေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေထာက္ခံပါတယ္။ ေရာက္ခါစဆိုေတာ့ ကၽြန္မကလည္း စကားကို ေခၽြတာ (အထာမက်ေသးေတာ့ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ မေျပာတတ္) သူတို႕ကလည္း စကားမ်ားလိုက္ၾကတာဆိုတာ စူပါမားကက္မွာ ေစ်း၀ယ္ျပီး ပိုက္ဆံရွင္းရင္ ေနေကာင္းလား အစခ်ီျပီး ေျပာလိုက္တာ ေပါက္ေပါက္ကို ေဖာက္ေရာပဲ။ တခါလည္း မဟုတ္ ႏွစ္ခါလည္း မဟုတ္... ျကံုေနရေတာ့ ေရာမေရာက္ရင္ ေရာမလို က်င့္ရမယ္လို႕ပဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဆံုးမရတာေပါ့ေလ။ ၀ဲကလည္း၀ဲ စကားကလည္းမ်ားနဲ႕ အူလည္လည္ျဖစ္ရေပါင္းကလည္း မ်ားျပီ။ မသိလို႕ ျပန္ေမးရင္လည္း အရွိန္ကို ေလွ်ာ့ေျပာရေကာင္းမွန္းမသိ။ စြတ္ေျပာေနၾကေတာ့တာပဲ။ ဒီၾကားထဲ ၾသဇီေပါက္မဟုတ္တဲ့ ႏိုင္ငံတကာကလာတဲ့ ကိုယ့္လို သူ႕လိုလူေတြနဲ႕ ေတြ႕ရင္ေတာ့ ခ်ာလပတ္ရမ္းျပီပဲ။

ၾသဇီစကား ထူးထူးဆန္းဆန္းေလးေတြ Aussie Slang ဆိုတာကလည္း ေျပာလိုက္ၾကတာ။ အကုန္လံုးကို အတိုျကိုက္ ... Aussie, Woolie, Postie, Yewy, Surfie စသျဖင့္ သူတို႕ေျပာတာေတြ မနည္းနားလည္ေအာင္ ျကိုးစားရတယ္။ ေက်းဇူးတင္တယ္ဆို Ta တဲ့။ Mate ဆိုတာကလည္း ေျပာလိုက္ၾကတာ... တ မိုက္ မိုက္နဲ႕။

ျပီးေတာ့ ေအ ေတြကို အိုင္ လို႕အသံထြက္တာက အဆိုးဆံုး။ ကိုယ္က ေအ လို႕ ေျပာရင္ အီး လို႕ ထင္တာလည္း ခဏခဏပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ေအ လို႕ မေျပာဘဲ အိုင္လို႕ ေျပာလိုက္ရတယ္။

ေန႕တိုင္း စကားလံုးေတြနဲ႕ နပန္းလံုးေနရတာလည္း ေပ်ာ္စရာ တစ္ခုေပါ့ေလ။

Downunder ႏွင့္ ေရႊျမန္မာ

ေရႊျမန္မာတို႕ အတြက္ ၾသစေၾတးလ် အေၾကာင္း-၁

ၾသစေၾတးလ် ေျမကို မနင္းရေသးခင္ ေလယာဥ္ေပၚမွာ Declare or Beware ဆိုတဲ့ ေၾကာ္ျငာေတြ ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္။ ဒီက Custom ေတြက သိပ္ဆိုးတယ္ေလ။ ဆိုးတယ္ဆိုလို႕ ခပ္ဆိုးဆိုး အေကာက္ခြန္ေတြကို ေျပးမျမင္လိုက္နဲ႕ဦး။ ဒီမွာက သူတို႕ ေျမေပၚကို ထိခိုက္မွာေတြ ပါလာမွာ စိုးၾကတာပါ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ အစားအေသာက္ ေတြ သစ္ပင္ထြက္ ပစၥည္းေတြ ေျမၾကီးေတြ အေကာင္ဗေလာင္ေတြ ေဆး၀ါးေတြကို ဒီတိုင္းေပးမယူပါဘူး။ ေလဆိပ္မွာ ေၾကညာ ရပါတယ္။

ေလဆိပ္မွာ အထူးေလ့က်င့္ထားတဲ့ ေခြးေလးေတြလည္း ရွိတယ္။ အိတ္ေတြကိုလည္း ဓာတ္မွန္ရိုက္ၾကည့္ၾကပါတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ခိုးသယ္မယ္ဆိုတာ လံုး၀ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ေၾကညာလိုက္ျပီးရင္ လူတန္းစီတာ ေစာင့္ရတာက လြဲလို႕ ဘာမွ ျပသနာ မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အသား ၊ ပဲေစ့ ၊ တိုင္းရင္းေဆး စတာေတြကို ေပးမယူလိုပါဘူး။ ေစာေစာစီးစီးကတည္းက အဲ့ဒီ ပစၥည္းေတြ သယ္မလာရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။ ပိုက္ဆံကိုလည္း ေအာ္စီေဒၚလာ ၁၀၀၀၀ ထက္ေက်ာ္ရင္ ေၾကညာရပါမယ္။ အထူး သတိထားရမွာကေတာ့ လြတ္တယ္ဆိုတာ မရွိပါဘူး။ သူတို႕က အရမ္း တိက်ျပီး အဖမ္းအဆီးေကာင္းပါတယ္။ တိုင္ဆိုင္ရင္ေတာ့ တီဗီမွာလာတဲ့ Border Security ဆိုတဲ့ စီးရီးမွာ ပါေနပါဦးမယ္။ တိုင္းသိျပည္သိ ျဖစ္သြားတာပါ့ေလ။

ခိုးသယ္လို႕ မိသြားရင္ ဒဏ္ေၾကးက အရမ္းမ်ားပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ခါ ၀င္တိုင္း ၀င္တိုင္းမွာ စစ္ေဆးမယ္တို႕ ဘာတို႕ ျဖစ္ကုန္ပါေရာ။ ဇာတ္လမ္း အင္မတန္ရႈပ္လို႕ ေၾကညာစရာ ရွိတာ ေၾကညာဖို႕ လိုပါတယ္လို႕ပဲ ေျပာပါရေစ။ အလြယ္ကူဆံုး အၾကံေပးခ်င္တာကေတာ့ ေၾကညာမယ့္ ပစၥည္းေတြကို ဖြင့္ရ ျပဳရလြယ္တဲ့ အိတ္ထဲမွာ ထည့္လာတာကေတာ့ အခ်ိန္ကုန္ လူပန္း သက္သာေစပါတယ္။

ဆက္ရန္...

ငါ မသိတဲ့ငါ

စဥ္းစားမိတယ္...

ငါဟာ တည္ျငိမ္သူလား ငါဟာ ေသြးဆူတတ္သူလား
ငါဟာ ရဲ၀ံ့သူလား ငါဟာ ေၾကာက္တတ္သူလား
ငါဟာ ထူးခၽြန္သူလား ငါဟာ ထံုထိုင္းသူလား
ငါဟာ စကားေျပာေကာင္းသူလား ငါဟာ ဆြံ႕အတတ္သူလား
ငါဟာ ပြင့္လင္းသူလား ငါဟာ လွ်ိဳ႕၀ွက္သူလား
ငါဟာ ခ်စ္တတ္သူလား ငါဟာ စိတ္ျပတ္သူလား
ငါဟာ အေပါင္းအသင္းမင္သူလား ငါဟာ တစ္ေယာက္တည္းေနလိုသူလား
ငါဟာ ခြင့္လႊတ္တတ္သူလား ငါဟာ နာက်ည္းတတ္သူလား
ငါဟာ သည္းခံတတ္သူလား ငါဟာ အႏိုင္ယူတတ္သူလား
ငါဟာ ေရာင့္ရဲတတ္သူလား ငါဟာ ေလာဘၾကီးသူလား
ငါဟာ ျကိုးစားသူလား ငါဟာ ပ်င္းရိသူလား

လား လား လား လား

ဒီေမးခြန္းေတြအတြက္ ငါ့မွာ အေျဖမရွိခဲ့ပါ။ တကယ္ေတာ့ငါဟာ အစြန္းႏွစ္ဖက္ၾကားမွ မွ်ေျခတစ္ခုကို လံုးပန္းေနရတဲ့ လူသားတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္ပါသည္။

(ငါ ဆိုသည္မွာ ဖေယာင္းတိုင္ ဟု မသက္ေရာက္ေစရ)

ပန္းေရာင္နဲ႕ အျပာေရာင္

ကၽြန္မတို႕စံုတြဲကို သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ တစ္ဂိုး ဂိုးမရွိနဲ႕ ဗိုလ္စြဲထားတယ္လို႕ ေျပာစမွတ္ျပဳၾကတာကေတာ့ သားေလး ေမြးထားလို႕ေပါ့။ ျမန္မာေတြမွာ ေယာက္်ားေလး မိန္းမေလး ခြဲျခားတယ္ဆိုတာ မရွိဘူးလို႕ ဘယ္ေလာက္ပဲ မ်က္စိစံုမွိတ္ျငင္းျငင္း ေယာက္်ားေလးေမြးလိုက္ရင္ေတာ့ တပန္းသာတယ္လို႕ ယူဆၾကတာမ်ားပါတယ္။ အမွန္အတိုင္း ၀န္ခံရရင္ေတာ့ ကၽြန္မကေတာ့ ကိုယ့္သားသမီးဆို ဘာေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္မွာပဲမို႕ သားေလးျဖစ္လို႕ ပိုခ်စ္မိတယ္လို႕ေတာ့ မထင္မိပါဘူး။

အခုေရးခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းက သားေလးကို အျပင္ေတြ ေခၚသြားရင္ မိန္းကေလးနဲ႕ မွားၾကတာပါပဲ။

ဘယ္ကေလးမဆို ငယ္တုန္းမွာ ရုပ္ရည္ေရာ အသံေရာက မိန္းကေလး ေယာက္်ားေလး ကြဲျပားလွေအာင္ေတာ့ မရွိပါဘူး။ အရြယ္ေရာက္လို႕ လူပ်ိဳေပါက္ အပ်ိဳေပါက္ ျဖစ္မွသာ အသြင္အျပင္ကြဲျပားသြားတာ မဟုတ္လား။ ငယ္တုန္းကေတာ့ မိဘ ဆင္ေပးသလိုပဲ ကေလးက ပံုစံထြက္တာေပါ့ေလ။


ဒါေပမယ့္ လူေတြကပဲ သတိမထားတာလား မသိဘဲ မသိတာလား တမင္ပဲ ေျပာတာလားေတာ့ မေျပာတတ္ပါဘူး။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီနဲ႕ ရွပ္အက်ၤ ီနဲ႕ ေ၀ါ့ကင္းရႈးနဲ႕ ကေလးကိုလည္း မိန္းကေလးလို႕ ထင္ၾကတယ္။ ဆိုင္ေတြမွာ မိန္းကေလး အသံုးအေဆာင္ေတြက မ်ားေသာအားျဖင့္ ပန္းေရာင္ျဖစ္ျပီးေတာ့ ေယာက္်ားေလးအတြက္ဆို အျပာေရာင္ေတြပါပဲ။ အနီေရာင္ အစိမ္းေရာင္ေတြကေတာ့ ၾကားထဲက အေရာင္ေပါ့ေလ။ ကေလးေမြးတယ္ဆိုလို႕ ဘာေလးမွန္း မသိရင္ လက္ေဆာင္ေပးတဲ့အခါ အဲ့လို ၾကားေရာင္ ေလးေတြ ေပးလို႕ေကာင္းတာေပါ့။

မယံုမရွိနဲ႕... ေယာက္်ားေလးေမြးလည္း ပန္းေရာင္ လက္ေဆာင္ေပးတဲ့ အက်င့္က တို႕တိုင္းျပည္မွာ ရွိကို ရွိေသးတယ္။ သားေလးေမြးတုန္းက ခ်က္ျကိုးျဖတ္ျပီးရင္ ညွပ္တဲ့ ကလစ္ေလးကို ပန္းေရာင္တပ္မယ္လုပ္လို႕ စိတ္ဆိုးရေသးတယ္။ ေနာက္မွ ေဆးရံုတကာ ပတ္ရွာ၀ယ္ျပီး အျပာေရာင္ ကလစ္ေလး ရလာတယ္။ ေယာက္်ားေလးကို ပန္းေရာင္ကလစ္ေလး ခ်က္မွာတပ္ထားရင္ ဘယ္ေလာက္ဆိုးမလဲ ေတြးသာၾကည့္ၾကပါေတာ့...။ အဲ့ဒါကို မဆိုးဘူး... ကေလးပဲ ဘာသိမွာလဲ... ကဲကို ကဲတယ္လို႕ ထင္ၾကသူေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ကေလးကလည္း လူပဲမို႕ တန္ဖိုးထားျပီး ဆက္ဆံသင့္တယ္လို႕ ကၽြန္မကေတာ့ ျမင္ပါတယ္။ ကၽြန္မ သမီးေလးေမြးရင္လည္း ကေလးခ်က္မွာ အျပာေရာင္ ကလစ္ၾကီး လာတပ္မယ္ဆိုရင္ ေပ်ာ္ႏိုင္မယ္ မထင္ပါဘူး။ ပန္းေရာင္နဲ႕ အျပာေရာင္ ၂ မ်ိဳးပဲ ရွိတဲ့ ကလစ္ေတြက ဘာအတြက္လဲဆိုတာ ရွင္းေနတာပဲ...ဒါေပမယ့္ ဂရုမစိုက္ဘဲ ပစ္စလက္ခတ္ လုပ္ေနၾကတုန္းပါပဲ။

သားေလးေမြးျပီးေတာ့လည္း ပန္းေရာင္အသံုးအေဆာင္ေတြ ေပးလိုက္ၾကတာ။ ခင္လို႕ မင္လို႕ လက္ေဆာင္ေပးတာေပမယ့္ အသံုးမတည့္တာၾကီးေပးေတာ့ ဖီလင္ေတာ့ ေအာက္တာေပါ့ေလ။ မသိလို႕ ေပးတဲ့သူရဲ႕ အျပစ္လား... သိလို႕ မသံုးခ်င္သူရဲ႕ အျပစ္လား ေတာ့ မေျပာတတ္ေတာ့ပါဘူး။ ႏွေျမာဖို႕ေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့။ ေနာက္ မိတ္ေဆြထဲမွာ မိန္းကေလးေမြးရင္ ျပန္ေပးဖို႕ပဲ သိမ္းထားလိုက္ရတယ္။

ျမန္မာျပည္မွာက ထားပါေတာ့။ ဒီမွာေနတာၾကာတဲ့ ျမန္မာေတြ မွားၾကတာကေတာ့ ပိုဆိုးတာေပါ့ေလ။ ေယာက္်ားေလး မိန္းကေလး အသံုးအေဆာင္ အ၀တ္အစား အကုန္ သပ္သပ္စီ ရွိေနတာ။ မသိဘူးဆိုရင္လည္း သမီးေလးလား သမီးေလးလားနဲ႕ မေမးနဲ႕ ေပါ့။ ကၽြန္မကေတာ့ စိတ္မဆိုးတတ္ေပမယ့္ သားေလးအေဖကေတာ့ မျကိုက္ဘူးေလ။ သားမွသား ဆိုျပီး အျဖစ္သည္းေနတာကို သမီးေလးလား လို႕ အေမးခံရတာ ေတာ္ေတာ္ဆိုးပါတယ္။ အခင္အမင္ပ်က္သြားရင္လည္း ကိုယ္က သေဘာထားေသးရာ ေရာက္ဦးမယ္။

အဲ့ဒါေၾကာင့္ပဲ ေရွးလူၾကီးေတြက မရွိတာထက္ မသိတာခက္လို႕ ေျပာၾကတာေပါ့။

ဖေယာင္းတိုုင္ေလး တစ္တိုင္

ဘေလာ့ဂ္ဆိုတာကို စျပီး ၾကားဖူးတာကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္ ၃ ႏွစ္ေလာက္က မဒီဂၽြန္တို႕ ညီအစ္မေတြနဲ႕ ခ်တ္တင္းလုပ္ျဖစ္ရင္းကပါ။ သူတို႔ေတြက ေရးပါလားလို႔ ဖိတ္ေပမယ့္ မေရးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ေနးတစ္ဖိုရမ္မွာ ဘေလာ့ဂ္အေၾကာင္းေတြ ေျပာၾကေတာ့လည္း ဘာမွ မသိလို႔ ၀င္မေျပာျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။

အခုေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ေလးတစ္ခုေတာ့ လုပ္ဦးမွ ဆိုတဲ့ စိတ္ျပန္ေပၚလာတာနဲ႔... စမ္းၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ ျမန္မာလိုေလး ေရးရမယ္ဆိုေတာ့ ပိုျပီး အားရွိသြားတာေပါ့ေလ။ သူမ်ားေတြလုိေတာ့လည္း လွလွပပေတြ မလုပ္တတ္ေသးပါဘူး။ ျကိုးစားျပီး သင္ယူရပါဦးမယ္။

သူမ်ားကို အက်ိဳးျပဳႏိုင္ဖို႔အထိေတာ့လည္း မရည္ရြယ္ရဲပါဘူး။ ကိုယ္ေျပာခ်င္တာေလးေတြ ေရးမွတ္ထားလိုက္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ပဲ ရွိပါတယ္။ ကိုယ့္အတြက္ ေနးတစ္ဖိုရမ္ျပီးရင္ ေနာက္ထပ္ ထြက္ေပါက္ေလးတစ္ေပါက္ေပါ့ေလ။

အခုေလာေလာဆယ္ စဥ္းစားလို႔ ရတာကေတာ့ ေရးျဖစ္မယ့္ အေၾကာင္းအရာေတြက ကိုယ္နဲ႔ နီးစပ္တဲ့ ပတ္၀န္းက်င္က အေၾကာင္းေတြပဲ ျဖစ္မွာပါ။ သားေလး အေၾကာင္း၊ ၾသစေၾတးလ်အေၾကာင္း၊ အလုပ္အေၾကာင္း၊ မိသားစု အေၾကာင္းေတြပဲ ေတြးၾကည့္လို႔ ရပါေသးတယ္။

ပထမဆံုး ကၽြန္မရဲ႕ နစ္ခ္အေၾကာင္းစျပီး ေရးပါ့မယ္။ ဖေယာင္းတိုင္ဆိုတဲ့ နာမည္ေလးကို သေဘာက်လို႕ ယူျဖစ္သြားတာပါ။ ဖေယာင္းတုိင္ေလးေတြမွာ အလင္းေရာင္ေလးက မွိန္မွိန္ေလးေပမယ့္ တတ္အားသေရြ႕ လင္းေနရတဲ့ သဘာ၀ေလးကို သေဘာက်တာ အဓိကပါ။ ဖေယာင္းတိုင္ဆိုတာ ေနမင္းၾကီးေလာက္ေတာ့ ထိန္ထိန္သာမေနေပမယ့္ နီးစပ္ရာေလးမွာ အလင္း အပူ ရနံ႔ ေပးတတ္တယ္ေလ။ ဖေယာင္းတိုင္ေလးေတြေၾကာင့္ အက်ိဳးရွိတဲ့သူေတြ ရွိသလို မသိမသာ ေနလိုက္လည္း ဘာမွ မထူးျခားသြားပါဘူး။ ကိုယ္တိုင္ကေလး ဖေယာင္းတိုင္ေလး တစ္တိုင္လိုပဲ တိတ္တိတ္ေလးပဲ ထြန္းလင္းေနခ်င္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္ကေတာ့ ဖေယာင္းတိုင္ဆိုေတာ့ေလ... မီးမလာတဲ့ အရပ္မွာဆိုရင္ အလင္းေရာင္ရဖို႕ ထြန္းပစ္လုိက္တာနဲ႕႔ ခဏေလး ကုန္သြားမွာေပမယ့္... မီးလာတဲ့ အရပ္ေတြမွာ တန္ဖိုးထားျပီး ထြန္းၾကတယ္မဟုတ္လား။ ကၽြန္မကေတာ့ ဖေယာင္းတိုင္ပီပီ မီးလာတဲ့ အရပ္မွာပဲ ေပ်ာ္ပါတယ္။

ေက်းဇူးတင္လႊာ

ကဲ... အခုေတာ့ ျမန္မာလို စာရိုက္လို႔ အဆင္ေျပသြားပါျပီ။ အစအဆံုး ကူညီေပးတဲ့ ေနးတစ္က ညီမေလး ပီစပိရစ္နဲ႔ ... လိုအပ္သည္မ်ားဆြဲခ်လို႔ရေအာင္ လင့္ခ္ေပးထားေသာ ညီလင္းဆက္ကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ဦးစြာပထမ ေရးသားလိုက္ရပါသည္။

First Post!

Welcome to my blog. I have heard of blogs for a long time but never had a chance to start one. Now I realize myself to have a good blog. However I still need to learn many things... because I do not know anything about blogging.

Alright... visit here often! G'day...