ကုန္ေတာ့မယ္ စေနေန႕ေလး... ႏွေျမာတသစြာနဲ႕ပဲ နာရီကို ေငးေနမိတယ္။ ေမွ်ာ္ေနသူတစ္ေယာက္က ျပန္မေရာက္လာေသး။ သားေလးကေတာ့ အိပ္သြားျပီ။ ေၾကာ္ထားတဲ့ပုစြန္ေတြလည္း ေအးေလာက္ျပီ။ လူလည္း ပင္ပန္းႏုံးခ်ိျပီး ရူးခ်င္ေနျပီ။
မနက္က ေစာေစာစီးစီး သားေလး ႏိုးေနေတာ့ အိပ္ေရးကပ်က္၊ အလုပ္သြားေတာ့လည္း စိတ္ကမပါ၊ ေန႕လည္စာက ၀က္သားမွ်စ္ခ်ဥ္ တက္စာ၊ ေန႕လည္ မchris ရဲ႕ လက္ခ်ာမွာ တ၀ါး၀ါး သမ္းလို႕။ ပန္းကန္ထဲက လဘက္သုတ္ နဲ႕ ေရေႏြးပန္းကန္ရယ္၊ ေခါင္းလွည့္ၾကည့္မွ ျမင္ရတဲ့ တိုင္ကပ္နာရီရယ္ကိုပဲ မ်က္လံုးက ေရာက္ေနေတာ့တာ။ အျပန္မွာ vietnamese pork roll ေလး ၂ လိပ္ေလာက္ ၀ယ္စားမယ့္ အစီအစဥ္ကလည္းပ်က္၊ အိမ္ကို အေျပးတစ္ပိုင္းနဲ႕ ျပန္လာရတာ....
အင္း... ပို႕စ္ေလးေရးေနရင္းနဲ႕ သားေလးက ခဏႏိုးလာလို႕ ျပန္သြားသိပ္လိုက္တာ... ေယာက္်ားျပန္လာတဲ့အထိပဲ။ အမွတ္တရျဖစ္ေအာင္ ပို႕စ္ေလးကို ဆက္မေရးဘဲ ထားလိုက္တယ္။ ဆက္ေရးခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းေတြကေတာ့ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေယာက္်ားက ကားေသာ့ကို ကိုင္ျပီး လူတစ္ျခမ္းက အိမ္ျပင္ထြက္ေနျပီ။ သားေလးက အိပ္ေနတုန္း မုိ႕ အ၀တ္လဲမယ္ နားမယ္ စားမယ္ စဥ္းစားတုန္း သူ႕အေဖ တံခါးပိတ္သံနဲ႕အတူ ႏိုးထ လာ။ အိပ္ေရးကလည္း ခပ္၀၀ ဆိုေတာ့ ျပန္သိပ္လို႕လည္း မရ... တညေနလံုး လံုးလည္ခ်ာလည္ လိုက္ေနတာ။ သူျပန္အိပ္သြားမွ ပုဇြန္ေလးေျပးေၾကာ္ ... ည၁၁ ထိုးခါနီးမွပဲ ဟင္းခ်က္ႏိုင္တဲ့ အျဖစ္။
၀၇၀၇၀၇ သူမ်ားေတြအတြက္ လပ္ကီးျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ဘီးဇီး လို႕ ေျပာရမလား...
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment