အလုပ္ အေၾကာင္း - ၃

အလုပ္စစ၀င္ခ်င္းတုန္းကေတာ့ လိမ့္ကာ ပတ္ကာပဲ။ အထူးသျဖင့္ clinicေတြ ထုိင္ရတဲ့အခါ ကိုယ္က ဆရာ၀န္လုပ္စားတာ အပါးမ၀ေသးေတာ့ ေတာ္ေတာ္ လန္႕တာေပါ့။ အေျပာအဆို အ၀င္အထြက္ အႏႈတ္အသိမ္းေတြက မတတ္ဘူးေလ။ အထာေတြကလည္း နားမလည္ေတာ့ ဘာလုပ္ရမွန္းကို မသိတာ။ ပထမဆံုး ကလင္းနစ္က တျခားျမိဳ႕ေလးတစ္ျမိဳ႕မွာ...။ ေလယာဥ္ပ်ံနဲ႕သြားရတာ။ ေလယာဥ္ပ်ံေသးေသးေလး စီးရမယ္ဆိုေတာ့ ေပ်ာ္တာေပါ့။ ခက္တာက ဟိုေရာက္ေတာ့ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိတာပဲ။ ေတာ္ေသးတာက ေဆးေက်ာင္းသား ၂ ေယာက္က ပါေသးတယ္။ သူတို႕က ကိုယ့္အေျခအေန မဟန္မွန္း သိသြားျပီး ... နည္းနည္းပါးပါး သင္ေပးေတာ့မွပဲ သေဘာေပါက္သလိုလို ရွိတယ္။ အခုမွ ျပန္ေတြးလိုက္ရင္ အဲ့ဒီတုန္းက ေတာ္ေတာ္ကို အျဖစ္ဆိုးခဲ့တာပဲ။

အဲ့ဒီလိုနဲ႕ လူနာကို နဖူးေတြ႕ဒူးေတြ႕ ေတြ႕ရမွာ ေၾကာက္တဲ့ ကၽန္မက ဒုတိယေျမာက္ အလုပ္လုပ္ရတဲ့ ဌာနက အေရးေပၚပါ။ အေရးေပၚဆိုလို႕ တခ်ိန္လံုး ေသြးသံရဲရဲေတြ၊ ေသလုေျမာပါးေတြ လာေနမယ္လို႕ မထင္လိုက္ပါနဲ႕။ ဂ်ီပီဆီသြားရမွာ အပိြဳင့္မန္႕ မယူခ်င္လို႕တို႕၊ ေဆးစာေလးပဲ ေရးေပးပါတို႕ အကုန္လံုး ၾကည့္ရပါေလေရာ။ အစက အေရးေပၚဆရာ၀န္ေတြဘာေတြ လုပ္ခ်င္တဲ့စိတ္က အေရးေပၚမွာလည္း အလုပ္လုပ္လိုက္ေရာ တစက္မွကို မက်န္ေတာ့သေလာက္ပဲ။ အဲ့ဒီမွာေတာ့ ေအာ္စီရဲ႕ နာမည္ၾကီး royal flying doctors ေတြကိုေတာ့ ေသခ်ာ ေတြ႕ဖူးသြားတာေပါ့ေလ။

အေရးေပၚျပီးေတာ့ ခြဲစိတ္ဌာန၊ ဌာန အေနနဲ႕က ေကာင္းပါတယ္။ မေကာင္းတာက အဲ့ဒီက ေဘာ့စ္ရဲ႕ စက္ကထရီ အဖြားၾကီးပဲ။ အားတိုင္းယားတိုင္း ပညာ လိုက္လိုက္ျပတာ။ ကၽန္မမွာ ငို ရတယ္။ ေနာက္ေတာ့လည္း ခင္ေတာ့ သြားပါတယ္။ သူ႕အက်င့္ကိုက အဲ့လိုျဖစ္ေနတာ။ ခြဲျခားတဲ့စိတ္ေတြလည္း ရွိမယ္ ထင္တာပါပဲေလ။ ကိုယ္ကလည္း မႏူးမနပ္ကိုး။

ဆရာ၀န္ လုပ္စားရတာ ေခြးလိုပဲလို႕ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ေျပာျဖစ္တယ္။ အေကာင္ေလးငယ္တုန္းကေတာ့ ဟုိလူ႕အျမီးႏွံ႕ျပ ဒီလူ႕ အျမီးႏွံ႕ျပ လုပ္ေနရတာ။ နည္းနည္း အေကာင္ၾကီးလာရင္ ဂရီးဂရားနဲ႕ မာန္ဖီလို႕ရျပီ။ ဒါထက္ၾကီးလာရင္ေတာ့ ကိုက္ရံုပဲ။

အဲ့ဒီ စကက္ထရီအဖြားၾကီးလည္း ကၽန္မ မာန္ဖီလို႕ရတဲ့ အရြယ္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ အခ်ိဳးကို ေျပသြားတာပဲ။ လူေတြ... လူေတြ...။

ေနာက္တစ္ဌာနကေတာ့ ဒီေဆးရံုမွာ အေကာင္းဆံုးလို႕ ေျပာၾကတဲ့ ကေလးကု ဌာနပါပဲ။ လူနာကလည္း နည္းျပီး ေဘာ့စ္ေတြကလည္း သေဘာေကာင္းတဲ့ ဌာနလို႕ နာမည္ၾကီးတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကံဆိုးသူ ကၽန္မမွာေတာ့ မွန္းခ်က္နဲ႕ ႏွမ္းထြက္ မကိုက္ဘဲ... ကိုယ္အလုပ္လုပ္တဲ့ ၃ ပတ္မွာမွ ေရႊျမန္မာ တစ္ေယာက္ရဲ႕ အားရပါးရ လက္စြမ္းျပတာ ခံရပါေလေရာ။ က်န္တဲ့သူေတြက ေပါင္းလို႕သင္းလို႕ ေျပာလို႕ဆိုလို႕ အဆင္ေျပသေလာက္ ေရႊျမန္မာက အပီအျပင္ ပညာျပတာ လူးလိမ့္ေနေအာင္ပါပဲ။ ေနာက္ဆံုး အတူတူလုပ္တဲ့ ေအာ္စီ ေကာင္ေလးက ... နင္ခံရတာမ်ားေနျပီး ေဘာ့စ္ကို သြားတိုင္ေတာ့ ဆိုျပီး ေျပာတာနဲ႕ပဲ ေဘာ့စ္သိေအာင္ေတာ့ ေျပာခဲ့ရတာေပါ့။ ျမန္မာ ၁ ေယာက္ရွိလို႕ အားကိုးရမလား မွတ္တယ္၊ ေက်းဇူးရွင္လုပ္မွ တေန႕တေန႕ အိပ္မေပ်ာ္ စားမ၀င္ျဖစ္လိုက္တာ ဆိုတာ...။

အဲ့ဒါျပီးေတာ့ သားဖြားမီးယပ္၊ သိပ္ မရႈပ္ေထြးလုိက္ဘူး။ ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႕ ျပီးသြားတယ္။ လူကလည္း တျဖည္းျဖည္း လည္လာျပီေလ။

ေနာက္တစ္ခါ ေဆးကုသေဆာင္၊ အလုပ္ေတြကရႈပ္၊ လူနာေတြကမ်ား ... ဒီၾကားထဲမွာ ကိုယ့္ကို ဘာၾကည့္မရျဖစ္ေနမွန္း မသိတဲ့ ဘိုမ တစ္ေယာက္နဲ႕ ၂ ပါးသြားရေသးတယ္။

တခုေကာင္းတာက ဒီက အသက္ၾကီးတဲ့ အဖိုးၾကီး အဖြားၾကီးေတြကို ေသခ်ာ ေစာင့္ေရွာက္တဲ့ စစ္စတမ္ၾကီးကိုေတာ့ သိသြားတာေပါ့ေလ။ ဘိုးဘြားရိပ္သာပို႕ဖို႕ အဖိုးၾကီးေတြ အဖြားၾကီးေတြနဲ႕ ေျပာရတာ၊ မိသားစုေတြနဲ႕ ေျပာရတာေတြက ေန႕တိုင္းနီးပါးပဲ။ အဲ့လိုေတြ ျမင္ရေတာ့ ရန္ကုန္မွာဆံုးသြားတဲ့ ၾကီးေမၾကီးကို သတိရတယ္။ ဒီမွာက အဖိုးၾကီး အဖြားၾကီး အသက္ၾကီးလာရင္ ေခ်ာ္မလဲေအာင္၊ သတိေတြဘာေတြ ေမ့ရင္လည္း အႏရယ္မျဖစ္ေအာင္ စသျဖင့္ ဂရုစိုက္ၾကတာ မဟုတ္လား။ ရန္ကုန္မွာေတာ့ အဲ့ေလာက္လည္း ဂရုမစိုက္ႏိုင္၊ ၾကာလာေတာ့ အိမ္သားေတြလည္း ေျခကုန္လက္ပန္းက်ကုန္ျပီး အားလံုးစိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ကုန္တာေပါ့။

အဲ့ဒီလိုနဲ႕ လံုးလည္ခ်ာလည္ လိုက္ရင္း အလုပ္ထဲမွာ ပထမ တစ္ႏွစ္ကိုေတာ့ ေအာင္ျမင္စြာ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့တယ္ေပါ့ေလ။
ဓာတ္ပံုကေတာ့ ေဆးကုသေဆာင္က လူနာတစ္ေယာက္ကို lumbar puncture ေဖာက္ေနတဲ့ပံုပါ။ Med Reg က ရိုက္ေပးထားတာ။ အမွတ္တရ ျဖစ္ေအာင္ ဒီမွာ တင္ထားလိုက္ပါတယ္။