စစခ်င္း အလုပ္ရျပီဆိုတုန္းက ေပ်ာ္တဲ့ အေပ်ာ္ေတြက တကယ္ အလုပ္လုပ္ဖို႕ စာရြက္စာတမ္းေတြ တင္ရတဲ့အခါမွာ တျဖည္းျဖည္း ေလ်ာ့သြားပါေလေရာ။ အေတြ႕အျကံုကလည္း မရွိေတာ့ အလုပ္က ပို႕လိုက္တဲ့ စာရြက္ကို ရက္လိုေသးတယ္ဆိုျပီး ဗီရိုထဲ သိမ္းထားလိုက္တာေပါ့။
ေနာက္ေတာ့မွ သိရတာ အဲ့ဒီစာရြက္ ျပန္ေပးျပီးေနာက္ပိုင္းမွာ ေနာက္ထပ္ လုပ္စရာ စာရြက္စာတမ္းေတြ တပံုၾကီးက်န္ေနေသးတာပဲ။ အဲ့ဒီလုိနဲ႕ စာတိုက္ကေန အျမန္ဆံုးနည္းနဲ႕ပို႕တာေတာင္ ၂ ရက္ၾကာတဲ့ ေနရာနဲ႕ စာသြားစာလာေတြ ေတာ္ေတာ္ လုပ္လိုက္ရတယ္။
ျပီးေတာ့ ရက္ဖရီ ေတာင္းေတာ့လည္း ကိုယ္ေပးတဲ့ ရက္ဖရီက ေဆးရံုအလုပ္ကို အတူတူ လုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့သူ မဟုတ္ေတာ့ အသစ္ ထပ္ရွာျပီး ေပးရျပန္ေရာ။ ဆရာသမားမ်ားရဲ႕ ေစာင္မမႈနဲ႕ အဆင္ေတာ့ ေျပသြားတာေပါ့ေလ။
အဲ့ဒီလိုနဲ႕ အလုပ္စ၀င္ျဖစ္ပါေလေရာ။ စစခ်င္း ပထမ တစ္ပတ္မွာ အိုရီရင္ေတးရွင္း တက္ရပါတယ္။ တေန႕တေန႕ အဲကြန္း အခန္းထဲမွာ၀င္ထုိင္ျပီး တစ္ေယာက္ျပီး တစ္ေယာက္ ေျပာသြားတာေတြ နားေထာင္၊ စာရြက္ေတြယူ။ သူတို႕လည္း ေျပာျပီးသြားေရာ ေခါင္းထဲလည္း ဘာမွ မက်န္သလိုပဲ။ စစ္စတမ္ၾကီးတစ္ခုလံုးကို ျမင္မွ မျမင္ေသးေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ အူလည္လည္ေပါ့။
ရယ္စရာ တစ္ခု ရွိေသးတယ္။ complaints and compliments ဆိုျပီး လာေဟာေျပာတဲ့အခါမွာ ေမးခြန္းေလးနဲ႕ စ ပါတယ္။ ငါတို႕က ကြန္ပလိန္႔ေတြ ၾကားခ်င္သလား ေပါ့။ ကၽန္မလည္း ရိုးရိုးပဲ စဥ္းစားျပီး မၾကားခ်င္ပါဘူးေပါ့။ အသံက ေတာ္ရံုသိပ္မထြက္လို႕ ေတာ္ေသးတယ္။ က်န္တဲ့သူေတြက ၾကားခ်င္ပါတယ္လို႕ ေျဖေနတယ္လို႕ မွတ္တာ... တကယ္ပါပဲ... အေျဖမွန္က ၾကားခ်င္ပါတယ္ ျဖစ္ရမွာ။ ကြန္ပလိန္႕ေတြကို ၾကားမွ ျပင္ဆင္ဖို႕ တိုးတက္ဖို႕အတြက္ နည္းလမ္းေတြ စဥ္းစားႏိုင္မယ္ေလ။ အခုေတာ့ သိသြားပါျပီေလ။
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment