သားေလးနဲ႕ သမီးေလးအေၾကာင္းကိုေတာ့ အမွတ္တရျဖစ္ေအာင္ စာေလးနဲ႕ ေရးထားခ်င္ပါတယ္။ အခုရက္ပိုင္းေတြကလည္း အလုပ္မ်ားမ်ားစားစား မရွိတာလည္း ပါတာေပါ့။ သားနဲ႕ သမီးၾကီးလာတဲ့အခါက်ရင္ ဒီေရးထားတာေလးေတြကို ဖတ္ၾကည့္ႏိုင္ပါေစလို႕လည္း ရည္ရြယ္ပါတယ္။
ကိုယ္၀န္ရွိတဲ့ အေၾကာင္းေတြကစျပီး ေျပာရမွာေပါ့ေလ။ သားေလးေရာ သမီးေလးေရာကို တကယ္လိုခ်င္လို႕ယူခဲ့တာပါ။ မေတာ္တဆ ရသြားတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ အရမ္းလိုခ်င္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဆိုက္ဆိုက္ျမိဳက္ျမိဳက္ ေရာက္လာၾကတာပါ။
သားေလး ကိုယ္၀န္ရွိတဲ့အခ်ိန္ ကၽန္မတို႕ အေျခအေနကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ အဲ့ဒီတုန္းက မဂၤလာေဆာင္ျပီးကာစ လပိုင္းပဲ ရွိေသးတယ္။ သူ႕အေဖကလည္း ေအာ္စီ ပီအာ မရေသးဘူး။ ကၽန္မကလည္း အလုပ္လုပ္ဖို႕ဆိုတာ စိတ္ထဲမွာေတာင္ ရွိတာမဟုတ္ဘူး။ ပီအာမရလည္း ရန္ကုန္မွာပဲ ေနၾကမယ္၊ ပီအာရရင္ေတာ့ ေအာ္စီသြားၾကမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္မ်ိဳးထက္ ဘာမွပိုျပီး ေလးေလးနက္နက္ မရွိလွဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ေတာ့ အရမ္းလိုခ်င္ေနၾကျပီ။ မိသားစု ဘ၀ေလးကို ပိုျပီး လိုခ်င္တယ္။ အဲ့ဒါနဲ႕ပဲ ကေလးယူဖို႕ ဆံုးျဖတ္ျဖစ္ခဲ့ၾကတာေပါ့။
သမီးအလွည့္က်ေတာ့ တမ်ိဳး၊ သားေလးကလည္း ၃ ႏွစ္ေက်ာ္ျပီး ၄ ႏွစ္ျပည့္ခါနီးျပီ။ ကေလးေနာက္တစ္ေယာက္ ယူရမလို မယူရမလိုနဲ႕ စဥ္းစားေနတာ။ အစစ အရာရာေပါ့ေလ။ ေငြေရးေၾကးေရးအပါအ၀င္ သားေလး စိတ္မေကာင္းမွာ စိုးတာေတြပါ ထည့္တြက္ရတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေမာင္ႏွမသားခ်င္းဆိုတာ ရွိမွ တခ်ိန္အသက္ၾကီးလာရင္ မိသားစုအေရးေတြ ဆုံးျဖတ္တဲ့အခါ ရပ္တည္တဲ့အခါ ပိုျပီး အဆင္ေျပမယ္ေလ။ သားေလးကို တစ္ေယာက္တည္း ေလာကၾကီးကို မရင္ဆိုင္ခိုင္းခ်င္ဘူး။ သူနဲ႕ အေဖာ္ရမယ့္ ေနာက္တစ္ေယာက္ ရွိေတာ့ အေရးအေၾကာင္းဆို အတူ လက္တြဲလို႕ရတာေပါ့ဆိုျပီး သမီးေလးကိုယူဖို႕ ဆံုးျဖတ္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။
ကၽန္မကိုယ္တိုင္က တစ္ဦးတည္းေသာသမီး အေနနဲ႕ ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းလာခဲ့ရေတာ့ တစ္ေယာက္တည္းျဖစ္ေနျခင္းရဲ႕ ေကာင္းက်ိဳး ဆိုးက်ိဳးေတြကို ျမင္ခဲ့ျပီးသားပါ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္လည္း အဲ့ဒီ ဆိုးက်ိဳးေတြကို သားေလးကို ရင္မဆိုင္ေစခ်င္ဘဲ၊ ေကာင္းက်ိဳးေတြကိုေတာ့ ဆက္ျပီး ရေနေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ျဖည့္ဆည္းေပးမယ္လို႕ စိတ္ကူးခဲ့ပါတယ္။
သားေလးတုန္းက ဂ်ဴးဒိတ္ က မတ္လ ၁၇ ရက္မွာ ပါ။ မိႆရာသီဖြား မျဖစ္ေတာ့ဘူးဆိုျပီး ေတြးထားခဲ့ေပမယ့္ တကယ့္တကယ္ မိႆရာသီဖြားအျဖစ္နဲ႕ ထြက္လာခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္းကိုေတာ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ အေသးစိတ္ ေရးသြားပါ့မယ္။ သမီးေလး အလွည့္က်ေတာ့ ဆိုက္ဆိုက္ျမိဳက္ျမိဳက္ပဲ၊ ဧျပီ ၁၃ ရက္မွာ ဂ်ဴးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အာထရာေဆာင္းနဲ႕ တြက္လိုက္ေတာ့ ဧျပီ ၂၀ မွာမွ ဂ်ဴးတယ္ဆိုျပီး ျဖစ္ျပန္တယ္။ ဘယ္လုိမွ ေျပးမလြတ္တဲ့ မိႆဖြားေလး ေနာက္တစ္ေယာက္ေပါ့ေလ။ အဲ့ဒီလိုနဲ႕ တမိသားစုလံုး မိႆဖြားေတြ ျဖစ္ကုန္ေလသတည္းေပါ့။
ေယာက္်ားေလး ကိုယ္၀န္ဆိုရင္ ရုပ္ရင့္ျပီး မိန္းကေလး ကိုယ္၀န္ဆိုရင္ ရုပ္ႏုတယ္ဆိုတဲ့ ျမန္မာ အယူအဆက ဒက္ထိကို မွန္တာပါပဲ။ သားေလးကိုယ္၀န္တုန္းက ၀က္ျခံေတြ အဖုေတြ ထြက္သေလာက္ သမီးကိုယ္၀န္မွာ မ်က္ႏွာက ဘာမွ မလိမ္းမျခယ္ဘဲကို အသားအေရေကာင္းေနေလရဲ႕။
သားေလးကိုယ္၀န္စရွိတုန္းက ရန္ကုန္မွာေပါ့။ သူ႕အေဖက ေအာ္စီကို ျပန္သြားျပီး မၾကာဘူး သိရတာပဲ။ သူ႕အေဖလည္း ဆစ္ဒနီမွာ ၃ ပတ္ပဲေနျပီး ခ်က္ခ်င္းကို ျပန္ေရာက္လာေတာ့တာပါပဲ။ ဟန္းနီးမြန္းကလည္း မယ္မယ္ရရ မသြားရေသးေတာ့ ယိုးဒယားမွာ သူ႕အေဖကို သြားျကိုရင္း ဟိုနားဒီနား ေလ်ာက္လည္ၾကမယ္ေပါ့။ ေလယာဥ္ေပၚစတက္လိုက္ကတည္း ပ်ိဳ႕ခ်င္အန္ခ်င္ျဖစ္လိုက္တာ... အရမ္းကို ျကိုက္ပါတယ္ဆိုတဲ့ ယိုးဒယားစာေတြလည္း မစားႏိုင္ေတာ့ဘူး ျဖစ္ေရာ။ ပတ္တရာကမ္းေျခသြားေတာ့လည္း ဘတ္စကားေပၚမွာ အန္ဖို႕အိတ္ကို လက္က မခ်ျဖစ္ဘူး။ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေတာ့လည္း ေနလို႕မေကာင္းတာနဲ႕ အိုဂ်ီဆီစျပီး ျပျဖစ္တာေပါ့ေလ။ အဲ့ဒီမွာ အန္တာသက္သာတဲ့ေဆးေတြနဲ႕ ကိုယ္၀န္ေဆာင္အားေဆးေတြ စျပီး ေသာက္ရေတာ့တာပဲ။
သူ႕အေဖက အိမ္နားက ေဆးဆိုင္ကေန အိုဘီမင္ ဆိုတဲ့ အားေဆး ၀ယ္ေပးတယ္။ အန္တာ သက္သာတယ္လို႕လည္း ေရးထားတာကိုး။ အိုဂ်ီဆီေရာက္ေတာ့ ပိုျပီး ေစ်းၾကီးတဲ့ ပရက္ေနကဲ တို႕ ဘာတို႕ ေျပာင္းေသာက္ရတယ္။ မွတ္မွတ္ရရေနာ္... ကၽန္မေလာက္ ေဆးေသာက္ပ်င္းတဲ့သူက အဲ့ဒီေဆးေတြကို တစ္ရက္မပ်က္ ေသာက္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ျပီး ကိုယ္၀န္ေဆာင္ေတြအတြက္ ႏို႕မႈန္႕ဆိုတာ ... ရန္ကုန္က ဘေလဇြန္မွာပဲ ၀ယ္လို႕ရတာဆိုပဲ။ အဲ့ဒါေသာက္ရင္ ကေလး ဦးေႏွာက္ေကာင္းတယ္ဆိုလို႕ ႏို႕နဲ႕ ႏို႕ထြက္ပစၥည္းဆိုရင္ အနံ႕ေတာင္ မခံႏိုင္တဲ့ကၽန္မက အဲ့ဒီ ႏို႔မႈန္႔ေတြလည္း ေဖ်ာ္ေသာက္ခဲ့ပါတယ္။
ေမာနင္း ဆစ္ကနက္စ္ ဆိုေပမယ့္ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္တတ္တာမို႕ ကၽန္မကေတာ့ မနက္ခင္းေတြဆို အေကာင္း...။ ညေနခင္းဆို ပ်ိဳ႕တို႕တို႕ ျဖစ္လာျပီးေတာ့ ေနမေကာင္းစျဖစ္ေတာ့တာပဲ။ အဲ့ဒီတုန္းက သစၥာလမ္းအိမ္ အေပၚဆံုးထပ္က ကၽန္မတို႕ အိပ္ခန္းနဲ႕ တြဲလ်က္ အိမ္သာမွာ အန္လိုက္ရတာဆိုတာ ... ။
သူ႕အေဖကလည္း ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္ရင္ အအန္သက္သာတယ္ဆိုျပီး ေရေႏြးၾကမ္းနဲ႕ ေဆးနဲ႕ ေစာင့္ေနေတာ့တာပဲ။ အဲ့ဒီလိုနဲ႕ ပထမ ၁၂ ပတ္ျပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ အန္တာၾကီးက ယူပစ္သလို ေပ်ာက္သြားပါေလေရာ။
သမီးအလွည့္က်ေတာ့ ကုိယ္၀န္ရွိေလာက္တယ္လို႕ ထင္ေနတာနဲ႕ စစ္ၾကည့္ေတာ့ ေပါ့စတစ္ ျပေနေရာ။ ေနာက္တခါ တံဆိပ္တစ္မ်ိဳးနဲ႕ စစ္ၾကည့္ေတာ့ မရွိဘူးဆို ျပျပန္ေရာ။ အဲ့ဒါနဲ႕ပဲ ေဆးဆိုင္ေျပးျပီး ကိုယ္၀န္စစ္တာေတြ ထပ္၀ယ္ျပီး ေသခ်ာေအာင္ ေတာ္ေတာ္ စစ္ယူလိုက္ရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ မလင္းနဲ႕ တိုင္ပင္ျပီး ေဆးရံုမွာ ေသြးသြားေဖာက္လိုက္ျပီးေတာ့ ကိုယ္၀န္ရွိတဲ့ဆိုတဲ့ အေျဖကို ရခဲ့တယ္။
သမီးကိုယ္၀န္ စရွိေတာ့ ကၽန္မတို႕မွာ အိမ္၀ယ္ျပီးကာစ၊ ကားအသစ္တစ္စီးလည္း ထပ္၀ယ္ျပီးကာစ အစစျပည့္စံုေနတဲ့အခ်ိန္လို႕ ေျပာရမယ္။ ကၽန္မအေနနဲ႕လည္း အလုပ္က ခြင့္ယူလို႕ေကာင္းတဲ့ ရာထူးကို ေရာက္တဲ့အခ်ိန္ဆိုေတာ့ အခ်ိန္အခါလည္း သင့္တယ္ေပါ့။
ဒါေပမယ့္ အလုပ္တဘက္နဲ႕ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ရတာ လြယ္ေတာ့မလြယ္ခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီတုန္းက ကၽန္မက ခြဲစိတ္ဌာနမွာ အျပီးသတ္ေလးဆင္းျပီးေတာ့ ေမ့ေဆးဌာနကို ေျပာင္းရတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။ မနက္ခင္းပ်ိဳ႕တာ အန္တာေတြေတာ့ သိပ္မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ အလုပ္မွာလည္း ခြဲစိတ္ခန္းထဲက အိုင္အိုင္ လို႕ေခၚတဲ့ ဓာတ္မွန္ရိုက္စက္ကို ေရာင္ျခည္ထိမွာ စိုးလို႕ ေရွာင္ရတာတမ်ိဳး၊ ႏိုက္ထရပ္စ္ေအာက္ဆိုက္နဲ႕ ေမ့ေဆးေပးတဲ့ေက့စ္ေတြဆို ေရွာင္ရတာ တမ်ိဳးနဲ႕ ေနစရာကို မရွိေလာက္ေအာင္ပဲ။
ညေနညေန အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ေတာ့ ပင္ပန္းလိုက္တာဆိုတာ၊ ေမ့ေဆးအေငြ႕ေတြနဲ႕ ထိလာရလို႕လား၊ ကိုယ္၀န္ေၾကာင့္လား မသိဘူး။ တကယ့္ကို မလႈပ္ႏိုင္ မရွားႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေတာ့တာပါပဲ။ အဲ့ဒီလိုနဲ႕ ပထမ ၁၂ ပတ္ကို ေမ့ေဆးမွာပဲ အလုပ္လုပ္ရင္း ျပီးသြားတာေပါ့ေလ။
No comments:
Post a Comment